เมื่อเปรียบเทียบการทำบริสุทธิ์เอนไซม์ B-xylosidase ที่ได้จาก การเลี้ยง Aspergillus fumigatus Fresenius รหัส 4-45-IF บน ฟางข้าว โดยใช้ DEAE Trisacryl DEAE Sephacel และ Sephadex G75 เป็นตัวกลาง พบว่า เอนไซม์ที่ผ่านการทำให้บริสุทธิ์ด้วย Sephadex G75 มีกิจกรรมจำเพาะสูงสุดคือ 0.156 หน่วยต่อมิลลิกรัมโปรตีน การตรึง เอนไซม์ B-xylosidase ที่ผ่านการทำให้บริสุทธิ์บางส่วน โดยบ่ม ไคโต แซน กลูตาอัลดีไฮด์ (2.5 เปอร์เซ็นต์) อะซิเตทบัฟเฟอร์ ความเข้มข้น 0.1 M พีเอช 5 และสารละลายเอนไซม์ พร้อมกันที่อุณหภูมิ 21 องศาเซล เซียล นาน 15 ชั่วโมง จะให้เปอร์เซ็นต์กิจกรรมการยึดเกาะของเอนไซม์ B-xylosidase สูงสุด เมื่อศึกษาคุณสมบัติของเอนไซม์ B-xylosidase ที่ถูกตรึง พบว่ามีพี เอชที่เหมาะสมในการทำปฏิกิริยาคือ 4 และมีความคงตัวที่พีเอชคือ 4-5 เอนไซม์ คงตัวที่อุณหภูมิห้องและ 60 องศาเซลเซียล นาน 3 วัน มีค่า K(, m) เท่ากับ 7.4 mM เมื่อใช้ p-nitrophenyl-B-D-xylopyranoside เป็นสับสเตรท ซึ่งคุณสมบัติของเอนไซม์ที่ถูกตรึงนี้ต่างจากสารละลายเอนไซม์ B-xylosidase คือ สารละลายเอนไซม์มีค่าพีเอชที่เหมาะสมในการทำปฏิ กิริยาเท่ากับ 4.5 และมีความคงตัวที่พีเอช 4.5-5.0 อุณหภูมิที่เอนไซม์มี ความคงตัวอยู่ในช่วง 50-55 องศาเซลเซียล 60 นาที มีค่า K(,m) เท่า กับ 8.7 mM เมื่อใช้ p-nitrophenyl-B-D-xylopyranoside เป็นสับ สเตรทเอนไซม์ทั้งสองแบบมีอุณหภูมิที่เหมาะสมในการทำปฏิกิริยาที่ 65 องศา เซลเซียล เมื่อศึกษาการย่อยสลาย xylooligosaccharides พบว่า อัตรา การเกิดน้ำตาลรีดิวซ์สูงสุด เท่ากับ 0.095 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตรต่อหน่วยชั่ว โมง และ 0.083 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตรต่อหน่วยต่อชั่วโมง เมื่อใช้สารละลาย เอนไซม์และเอนไซม์ที่ถูกตรึงตามลำดับ แต่เอนไซม์ที่ถูกตรึงมีความเสถียร มากกว่าสารละลายเอนไซม์ เมื่อศึกษาการนำเอนไซม์กลับไปใช้ใหม่พบว่า อัตราการเกิดน้ำตาลรีดิวซ์มีค่าลดลง