เชื้อ Pseudomonas solanacearum (Ps) ทั้ง 29 สายพันธุ์ที่ แยกได้จากมะเขือเทศเป็นโรค เป็นพวก biovarIII และมีความรุนแรงต่าง กัน เชื้อ Ps สายพันธุ์ J3 สูญเสียความสามารถในการทำให้เกิดโรค (Path) และปฏิกิริยาเซลล์ตายเฉียบพลัน (HR) เนื่องจากการแทรกตัวของ Tn5 ที่ตำแหน่งของ hrp ยีนที่ควบคุมปฏิกิริยา HR และ Path การทำ Southern hybridization ของชิ้นส่วน ดี เอ็น เอ จากเชื้อกลายพันธุ์ สายพันธุ์ JN37 ด้วยตัวตรวจสอบ Tn5 ที่ติดฉลากด้วย Digoxigenin ยืนยัน ว่ามีการแทรกตัวของ Tn5 ใน ดี เอ็น เอ ของเชื้อกลายพันธุ์ Hrp ยีนได้ ถูกโคลนสำเร็จไปไว้ในพลาสมิด pUC119 และโคลน CL37 ที่ได้ สามารถทำ ปฏิกิริยากับชิ้น ดี เอ็น เอ ขนาด 3.3 กิโลเบสของเชื้อสายพันธุ์ J3 ที่ตัด ด้วยเอ็นไซม์ EcoRI เชื้อสายพันธุ์ J3 ทำให้เกิด HR ขณะที่เชื้อสายพันธุ์ J3 ไม่สามารถทำให้เกิด HR บนมะเขือเทศพันธุ์ต้านทาน 2 พันธุ์ และพันธุ์ อ่อนแอ 2 พันธุ์ เนื้อเยื่อของมะเขือเทศ 4 พันธุ์นี้ที่เกิด HR จะมีความแตก ต่างอย่างมีนัยสำคัญยิ่งของการเปลี่ยนแปลง electrolyte leakage, pH, lipid peroxidation และ plenmylalanine ammonia lyase (PAL) หลังการปลูกเชื้อที่ 15, 20, 20 และ 12 ชั่วโมง ตามลำดับ โดย ไม่คำนึงถึงความอ่อนแอของพืช ความสัมพันธ์ของการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ใน เนื้อเยื่อที่เกิด HR ของพันธุ์ต้านทานและพันธุ์อ่อนแอไม่แตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญ ดังนั้นปฏิกิริยาของ HR ไม่เหมาะสมในการใช้คัดพันธุ์ต้านทานโรคเหี่ยว จากแบคทีเรียของมะเขือเทศตัวตรวจสอบทั้งสองที่ได้จาก PAL5 และ CHS1 ของถั่วไม่ทำปฏิกิริยากับดี เอ็น เอ ของมะเขือเทศทั้ง 4 พันธุ์ นอกจากนี้ตัว ตรวจสอบทั้งสองยังไม่สามารถทำปฏิกิริยากับ ดี เอ็น เอ และอาร์ เอ็น เอ ของมะเขือเทศที่ได้มาในขณะเกิดปฏิกิริยา HR