ถั่วเหลืองเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญของฝ่าย เนื่องจาก สามารถนำไปใช้บริโภคได้โดยตรง และใช้เป็นวัตถุดิบที่สำคัญ ในอุตสาหกรรมต่าง ๆ แต่ปริมาณการผลิตถั่วเหลืองภายในประเทศ ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการใช้ทั้งนี้เพราะผลผลิตเฉลี่ยต่อไร่อยู่ ในเกณฑ์ต่ำ ประกอบกับต้นทุนการผลิตค่อนข้างสูง ดังนั้นรูปแบบของ การใช้ปัจจัยการผลิตจึงมีอิทธิพลต่อปริมาณผลผลิตถั่วเหลืองของไทย เป็นอย่างมาก การศึกษาครั้งนี้จึงมุ่งที่จะศึกษาถึงการสนองตอบของ อุปทานการผลิต รูปแบบและความต้องการใช้ปัจจัยการผลิตถั่วเหลือง ของไทย ผลของการสนองตอบของอุปทานการผลิตถั่วเหลืองรุ่นที่ 1 จะมีการสนองตอบต่อราคาถัวสิสงซึ่งเป็นพืชแข่งขันสูงที่สุด รองลงมา เป็นการสนองตอบต่อราคาถั่วเหลืองเอง พื้นที่เพาะปลูก และปริมาณ น้ำฝนตามลำดับ ส่วนอุปทานการผลิตถั่วเหลืองรุ่นที่ 2 นั้น จะสนอง ตอบต่อราคาถั่วเหลืองเองมากที่สุด อันดับรองลงมาเป็นการสนองตอบ ต่อราคาข้าวนาปรังซึ่งเป็นพืชแข่งขัน สำหรับพื้นที่เพาะปลูกและพื้นที่ ชลประทานมีการสนอบตอบของอุปทานอยู่ในเกณฑ์ต่ำ สำหรับผลการวิเคราะห์ต้นทุนการผลิตถั่วเหลืองปรากฎว่า การผลิตถั่วเหลืองรุ่นที่ 1 มีความต้องการใช้แรงงานอยู่ในระดับที่สูงกว่า การผลิตถั่วเหลืองรุ่นที่ 2 การเปลี่ยนแปลงค่าจ้างแรงงานมีอิทธิพลต่อ อุปสงค์แรงงานในการผลิตถั่วเหลืองรุ่นที่ 1 ค่อนข้างสูง และการเปลี่ยน แปลงราคาเมล็ดพันธุ์นั้นจะมีผลอย่างมากต่ออุปสงค์เมล็ดพันธุ์ในการผลิต ถั่วเหลืองรุ่นที่ 2 นอกจากนี้ ทั้งการผลิตถั่วเหลืองรุ่นที่ 1 และรุ่นที่ 2 นั้น เครื่องจักรมีแนวโน้มที่จะนำมาใช้ทดแทนแรงงานได้มากยิ่งขึ้น จากผลการวิเคราะห์ทั้งหมด แสดงให้เห็นว่าการใช้นโยบายราคาและ มาตรการส่งเสริมให้มีการใช้ปัจจัยการผลิตที่มีประสิทธิภาพสูง อุปทาน การผลิตถั่วเหลืองของไทยก็จะสามารถสนองตอบต่อความต้องการภายใน ประเทศไทยได้อย่างเพียงพอ