การวิจัยครั้งนี้มุ่งที่จะศึกษาปัจจัยของทรัพยากรน้ำและทรัพยากรที่ดิน กับการกำหนดทิศทางการพัฒนาทางการเกษตรของจังหวัดสิงห์บุรี จากการ ศึกษาวิเคราะห์พบว่าสถานภาพปัจจุบันของทรัพยากรน้ำของจังหวัดสิงห์บุรีอยู่ใน ภาวะวิกฤต ทั้งนี้เนื่องจากโครงการชลประทาน 4 โครงการหลักที่ส่งน้ำให้ จังหวัดสิงห์บุรีมีปริมาณน้ำที่ไหลผ่านโครงการลดน้อยลง ทำให้ศักยภาพใน การส่งน้ำชลประทานเพื่อการเกษตรลดลงเช่นกัน โดยลดลงประมาณร้อยละ 23-50 สำหรับทรัพยากรที่ดิน พบว่าจังหวัดสิงห์บุรีเป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในเขตที่ ราบลุ่มภาคกลางมีพื้นที่เกษตรกรรมร้อยละ 96 และมีแนวโน้มเปลี่ยนแปลงใช้ พื้นที่เพื่อการเกษตรเพิ่มขึ้นร้อยละ 13 ต่อปี และพื้นที่เพื่อการอื่นๆ เพิ่มขึ้นร้อย ละ 6.3 ต่อปี ผลการศึกษาพบว่าการเกษตรกรรมของจังหวัดสิงห์บุรียังไม่สอดคล้อง และเหมาะสมกับทรัพยากรน้ำและที่ดิน จึงจำเป็นที่จะต้องมีแนวทางและทิศ ทางการจัดการ ในรูปของจัดการรูปแบบการใช้ที่ดินและรูปแบบการเกษตรให้ สอดคล้อง กับปริมาณน้ำของโครงการชลประทานที่ได้รับน้อยลง โดยวาง แผนการใช้ที่ดินให้สอดคล้องกับสมรรถนะที่ดิน มูลค่าทางเศรษฐกิจของที่ดินและ ลักษณะการถือครองที่ดินเป็นหลัก เปลี่ยนระบบปลูกพืชจากการปลูกข้าว ซึ่งใช้ น้ำมากไปเป็นพืชที่ใช้น้ำน้อย ได้แก่ ไม้ผล และพืชไร่อายุสั้น ซึ่งหากดำเนิน การได้ตามแนวทางที่เสนอ จะสามารถลดปริมาณการใช้น้ำตลอดปีด้านการ เกษตรกรรมได้ประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ พร้อมทั้งได้รับผลตอบแทนทาง เศรษฐกิจโดยเฉลี่ยต่อปีสูงกว่าเดิมประมาณ 1.5 เท่า ดังนั้น ควรใช้ปัจจัย ของทรัพยากรน้ำและที่ดินเป็นตัวกำหนดทิศทางการจัดทำแผนพัฒนาการเกษตร ทั้งนี้เพื่อให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมจากการใช้ปัจจัยน้ำและที่ดินให้น้อยที่สุด