การศึกษาผลของการใช้ที่ดินประเภทต่างๆ ต่อสมรรถนะการซึมผ่าน ผิวดินบริเวณสถานีวิจัยเพื่อรักษาต้นน้ำห้วยหินดาด จังหวัดระยอง โดยการ เก็บข้อมูลอัตราการซึมน้ำบริเวณป่าธรรมชาติ สวนป่าเพื่อการอนุรักษ์ ไร่มัน สำปะหลัง สวนยางพารา สวนทุเรียน และสวนเงาะ ข้อมูลเกี่ยวกับคุณสมบัติ ของดินบริเวณพื้นที่ศึกษา และวิเคราะห์สมรรถนะการซึมผ่านผิวดิน กับการใช้ ที่ดินประเภทต่างๆ ผลการศึกษาพบว่า ป่าธรรมชาติมีสมรรถนะการซึมผ่านน้ำผิวดินคงที่ สูงที่สุดคือ 516 มิลลิเมตรต่อชั่วโมง รองลงมาได้แก่ สวนยางพาราอายุ 4 ปี สวนป่าเพื่อการอนุรักษ์ ไร่มันสำปะหลัง สวนเงาะอายุ 7 ปี นอกทรงพุ่ม สวนทุเรียนอายุ 6 ปีในทรงพุ่ม สวนทุเรียนอายุ 6 ปีนอกทรงพุ่ม สวนเงาะ อายุ 7 ปีในทรงพุ่ม สวนทุเรียนอายุ 20 ปีนอกทรงพุ่ม สวนเงาะอายุ 17 ปีนอกทรงพุ่ม สวนเงาะอายุ 17 ปีในทางพุ่ม สวนทุเรียนอายุ 20 ปีใน ทรงพุ่ม และสวนยางพาราอายุ 15 ปี ซึ่งมีค่าเท่ากับ 312, 256, 253, 160, 156, 148, 138, 136, 132, 81, 68 และ 54 มิลลิเมตรต่อชั่ว โมงตามลำดับ การเปลี่ยนแปลงจากสภาพพื้นที่ป่าธรรมชาติมาเป็นพื้นที่เกษตรจะทำ ให้สมรรถนะการซึมน้ำผ่านผิวดินลดลง แต่การเปลี่ยนแปลงจากพื้นที่เกษตร ประเภทหนึ่งไปเป็นอีกประเภทหนึ่งไม่ทำให้สมรรถนะการซึมน้ำแตกต่างกันมาก นัก นอกจากนี้ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะการซึมน้ำผ่านผิวดินคงที่ ไม่มีความ แตกต่างกันตาม อายุของพืช ในทรงพุ่ม และนอกทรงพุ่ม