การทดลองให้ปลาดุกอุยอายุ 20 และ 30 วัน ได้รับฮอร์โมน 17B- เอสตราไดออลในระดับ 5, 30 และ 55 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม นาน 45 วัน พบว่าปลาทุกกลุ่มมีอัตราการเจริญเติบโตและอัตรารอดไม่แตก ต่างกัน ยกเว้นกลุ่มที่ได้รับฮอร์โมนระดับ 55 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม โดยปลาที่เริ่มทดลองเมื่ออายุ 20 วัน มีความยาวน้อยกว่ากลุ่มควบคุม ซึ่งไม่ ได้รับฮอร์โมนอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) เมื่อปลาอายุ 62 วัน ฮอร์โมนระ ดับ 30 และ 55 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม ทำให้เกิดการเปลี่ยนเพศ โดยปลาทดลองเป็นเพศเมีย 92.86 และ 83.33 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ แต่ฮอร์โมนระดับ 5 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม ไม่ทำให้เกิดการเปลี่ยน เพศ อย่างไรก็ตาม ในปลาชุดที่เริ่มทดลองเมื่ออายุ 20 วัน พบปลาที่มี 2 เพศในกลุ่มที่ได้รับฮอร์โมนระดับ 30 และ 55 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม และพบปลาเป็นหมัน ในกลุ่มที่ได้รับฮอร์โมนระดับ 55 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม ปลาดุกอุยที่เริ่มได้รับฮอร์โมนเมื่ออายุ 20 วัน เกิดการเปลี่ยนเพศ ได้ดีกว่า การศึกษาทดลอง 11B-ไฮดรอกซีแอนโดรสตินิไดโอน ต่อการเปลี่ยน เพศของปลาดุกอุยไจโนเจเนซีส เริ่มทดลองเมื่อปลามีอายุ 20 และ 30 วัน โดยให้ปลาได้รับฮอร์โมนระดับ 5, 30 และ 55 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม นาน 30 วัน พบว่าปลาทุกกลุ่มมีอัตราการเจริญเติบโตและอัตรารอด ไม่แตกต่างกัน และไม่ต่างจากปลากลุ่มควบคุมซึ่งไม่ได้รับฮอร์โมน พบว่าฮอร์โมน ระดับ 55 มิลลิกรัมต่ออาหาร 1 กิโลกรัม ทำให้เกิดการเปลี่ยนเพศเป็น เพศผู้ได้เล็กน้อย ทั้งในชุดที่เริ่มทดลองเมื่อ 20 และ 30 วัน ส่วนปลาที่ได้รับ ฮอร์โมนระดับอื่น ๆ ไม่พบการเปลี่ยนเพศ