การศึกษาครั้งนี้มุ่งที่จะศึกษาถึงแนวโน้มของความเหลื่อมล้ำในการกระจาย รายได้ของครัวเรือนในประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ. 2539 และ ปี พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นช่วง ก่อนและหลังวิกฤติการณ์ทางเศรษฐกิจ อาศัยข้อมูลจากรายงานการสำรวจภาวะเศรษฐกิจ และสังคมของครัวเรือนทั่วราชอาณาจักร ของสำนักงานสถิติแห่งชาติ โดยการวัดความ เหลื่อมล้ำของการกระจายรายได้ด้วยค่าสัมประสิทธิ์จีนี่ และการศึกษาปัจจัยที่มี อิทธิพลต่อความเหลื่อมล้ำของการกระจายรายได้ จากการศึกษาพบว่าการกระจายรายได้ ในภาพรวมของประเทศมีแนวโน้มของความเหลื่อมล้ำในการกระจายรายได้ที่ดีขึ้นเล็กน้อย ในช่วงเกิดวิกฤติการณ์ ซึ่งค่าสัมประสิทธิ์จีนี่ในปี พ.ศ. 2539 เท่ากับ 0.389 ลดลง เป็น 0.362 ในปี พ.ศ. 2541 เมื่อพิจารณาถึงการกระจายตัวของค่าสัมประสิทธิ์จีนี่ของแต่ละภาคแล้วพบว่า ภาคใต้เป็นภาคที่มีการกระจายตัวของรายได้ที่ทั่วถึงและสัมพันธ์กันในทั้งสองปี ที่ทำการศึกษา ในขณะที่ภาคกลางมีโครงสร้างของรายได้ที่ดีกว่า เนื่องจากการกระจาย ตัวของรายได้ในแต่ละจังหวัดดีกว่า ส่วนภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้แสดงถึงการพัฒนา ที่เด่นชัดในด้านการกระจายรายได้ โดยพิจารณาได้จากค่าสัมประสิทธิ์จีนี่ลดลงมากกว่า 11% โดยลดลงจาก 0.391 เป็น 0.354 นอกจากนี้ความแตกต่างของการกระจายรายได้ในแต่ละ จังหวัด มีแนวโน้มที่ลดลงในปี พ.ศ. 2541 แสดงให้เห็นถึงการลดลงของความเหลื่อมล้ำ ของการกระจายรายได้ที่เท่าเทียมกันระหว่างภาค เมื่อพิจารณาภายในจังหวัดแล้วจากการศึกษาพบว่า การกระจายรายได้ในระดับจังหวัด พบว่าร้อยละ 84 ของจังหวัดทั้งหมดมีความเหลื่อมล้ำของการกระจายรายได้ที่ดีขึ้น ซึ่งพิจารณาจากค่าเฉลี่ยและค่าความแปรปรวนของค่าสัมประสิทธิ์จีนี่ที่ลดลงในปี พ.ศ. 2541 เมื่อเปรียบเทียบกับปี พ.ศ. 2539 นอกจากนี้ ค่าสัมประสิทธิ์จีนี่ของ จังหวัดนั้นอยู่ใกล้เคียงกับค่าเฉลี่ยมาก รวมทั้งการกระจายตัวของค่าสัมประสิทธิ์ จีนี่ของจังหวัดมีลักษณะที่เป็นปกติมากขึ้น แต่อย่างไรก็ตาม มีเพียง 13 จังหวัด ที่พบว่ามีความเหลื่อมล้ำของการกระจายรายได้ที่สูงขึ้น ส่วนการศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเหลื่อมล้ำในการกระจายรายได้ มีความ สัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญของการเจริญเติบโตของผลผลิตมวลรวมของจังหวัดและการลดลง ของการว่างงาน ที่มีผลต่อการลดความเหลื่อมล้ำของการกระจายรายได้