ปัจจุบันทุกประเทศในโลกต่างมีการตื่นตัวในการคุ้มครองสิทธิของผู้ถูกกล่าวหากันอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิทธิที่ผู้ถูกกล่าวหาจะสามารถต่อสู้คดีได้อย่างเต็มที่ และการที่จะให้ผู้ถูกกล่าวหาสามารถต่อสู้คดีได้อย่างเต็มที่ มีความจำเป็นที่จะต้องมีการรับทราบถึงรายละเอียดของข้อกล่าวหาเสียก่อน และเพื่อเป็นการประกันสิทธิของผู้ถูกกล่าวหาที่จะได้รับทราบข้อกล่าวหาที่ถูกต้อง กระบวนการยุติธรรมทางอาญาของประเทศต่างๆ จึงได้กำหนดเป็นหน้าที่ให้เจ้าพนักงานของรัฐแจ้งข้อกล่าวหาแก่ผู้ถูกกล่าวหาในขั้นตอนต่างๆ ของกระบวนการยุติธรรมทางอาญา แต่ความเหมาะสมตามแนวความคิดของประเทศนั้นๆ ซึ่งในประเทศไทยได้นำเอาการคุ้มครองสิทธิที่จะได้รับทราบข้อกล่าวหาของผู้ถูกกล่าวหามากำหนดเป็นสิทธิขั้นพื้นฐาน ที่สำคัญที่สุดที่จะทำให้ผู้ถูกกล่าวหาสามารถต่อสู้คดีได้อย่างเต็มที่ โดยแต่เดิมกำหนดให้เป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานของรัฐในการแจ้งข้อหาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา แต่เนื่องจากวิวัฒนาการทางกฎหมายของไทยมาจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ซึ่งกษัตริย์เป็นเจ้าของทุกสิ่งในประเทศรวมถึงชีวิตร่างกายของประชาชน ทำให้การมอบหน้าที่ให้เจ้าพนักงานของรัฐกระทำการแทนพระองค์เป็นการใช้อำนาจของกษัตริย์ ที่ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงสิทธิของประชาชนที่ถูกละเมิดจากการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานของรัฐ รูปแบบดังกล่าวยังมีผลในความรู้สึกของเจ้าพนักงานของรัฐ แม้จะเปลี่ยนระบอบการปกครองไปแล้ว ดังนั้น เมื่อมีการคุ้มครองสิทธิของประชาชนขึ้นเจ้าพนักงานของรัฐจึงไม่มีความเข้าใจถึงความสำคัญ และทำให้การแจ้งข้อหาในขณะนั้นไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย ทำให้การแจ้งข้อหากลายเป็นการแจ้งฐานความผิด หรือในช่วงหลัง ๆการแจ้งข้อหาโดยใช้ชื่อหมวดในประมวลกฎหมายอาญา โดยมิได้ระบุมาตราให้ผู้ถูกกล่าวหาทราบก็ถือว่าเป็นการแจ้งข้อหาที่ชอบด้วยกฎหมายแล้ว ดังนั้น เมื่อมีการแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาให้มีการคุ้มครองสิทธิของผู้ถูกกล่าวหาที่จะได้รับทราบข้อกล่าวหาให้ชัดเจนขึ้นตามรัฐธรรมนูญบัญญัติ เจ้าพนักงานของรัฐก็จะต้องทำหน้าที่แจ้งข้อกล่าวหาดังที่บัญญัติไว้ในกฎหมายอย่างเคร่งครัด ผู้ถูกกล่าวหามีฐานะเป็นบุคคลผู้ร่วมค้นหาความจริงในคดี และได้รับสิทธิตามรัฐธรรมนูญที่ให้สันนิษฐานว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ จนกว่าจะมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่าเป็นผู้กระทำความผิด ดังนั้น ก่อนมีคำพิพากษาเช่นนั้นกฎหมายจึงให้สิทธิต่างๆ แก่ผู้ถูกกล่าวหาเพื่อให้ผู้ถูกกล่าวหาสามารถนำเสนอข้อเท็จจริงในทุกขั้นตอนของกระบวนการยุติธรรมทางอาญาได้อย่างเต็มที่ ซึ่งสิทธิประการหนึ่งที่สำคัญที่สุดที่จะทำให้ผู้ถูกกล่าวหาสามารถต่อสู้คดีได้ย่างเต็มที่คือ สิทธิที่จะได้รับทราบข้อกล่าวหาเพราะหากผู้ถูกกล่าวหาไม่ทราบว่าตนถูกกล่าวหาว่าได้กระทำความผิดจากการกระทำของตนที่เกิดขึ้นที่ไหน เมื่อไร อย่างไร และการกระทำเหล่านั้นเป็นการกระทำที่ครบองค์ประกอบของความผิดอย่างไรแล้ว ผู้ถูกกล่าวหาย่อมไม่สามารถนำเสนอข้อเท็จจริงได้อย่างถูกต้อง และเพื่อเป็นการคุ้มครองสิทธิที่จะได้รับทราบข้อกล่าวหาได้ตลอดในทุกขั้นตอนของการดำเนินกระบวนการยุติธรรมทางอาญาประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาของไทยจึงได้มีบทบัญญัติให้เจ้าพนักงานของรัฐมีหน้าที่ในการแจ้งข้อกล่าวหาแก่ผู้ถูกกล่าวหาในขั้นตอนต่างๆ ของกระบวนการยุติธรรมทางอาญาไม่ว่าจะเป็นในการเปลี่ยนแปลงสถานะจากบุคคลธรรมดาเป็นผู้ถูกจับ โดยการแจ้งข้อกล่าวหาในขณะจับกุมและหรือแจ้งข้อกล่าวหาในขณะส่งมอบตัวผู้ถูกจับ แล้วแต่กรณีหรือในการเปลี่ยนฐานะจากผู้ถูกจับหรือบุคคลธรรมดาเป็นผู้ต้องหา ในชั้นสอบสวนของพนักงานสอบสวนแล้วแต่กรณี โดยการแจ้งข้อกล่าวหาในการเริ่มต้นการสอบสวนครั้งแรก เพื่อให้มีการเคารพต่อสิทธิที่จะได้รับทราบข้อกล่าวหาของผู้ถูกกล่าวหา เจ้าพนักงานของรัฐไม่เพียงแต่จะต้องแจ้งข้อกล่าวหาให้ได้ทราบตามปกติธรรมดาเท่านั้น หากแต่จะต้องแจ้งข้อกล่าวหาตามแนวทางที่ถูกต้องด้วยคือ การทำให้ผู้ถูกกล่าวหามีความเข้าใจในข้อกล่าวหานั้นอย่างที่เจ้าพนักงานของรัฐเข้าใจด้วย เพื่อเป็นการประกันว่าการตอบรับข้อกล่าวหาโดยการรับสารภาพหรือการปฏิเสธข้อกล่าวหาโดยการต่อสู้คดีของผู้ถูกกล่าวหาจะไม่เป็นการกระทำโดยเข้าใจผิดในข้อกล่าวหาที่ได้รับแจ้ง เพื่อให้เกิดกระบวนการยุติธรรมทางอาญาที่รวดเร็ว เป็นธรรมตามเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญ