วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงสภาพปัญหาของการปล่อยชั่วคราวตามระบบกฎหมายไทย และแนวทางแก้ไข รวมถึงศึกษาถึงหลักเกณฑ์ และความเหมาะสมของการนำระบบการประกันภัยอิสรภาพมาใช้ในการประกันตัวผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญาว่าเป็นวิธีการที่มีความถูกต้องตามหลักการของกฎหมาย และช่วยสร้างความเสมอภาคให้แก่ผู้ต้องหาหรือจำเลยซึ่งยากจน และช่วยแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวกับนายประกันอาชีพได้หรือไม่ เพียงไร ผลจากการศึกษาพบว่าการปล่อยชั่วคราวของไทยยังมีข้อบกพร่อง เพราะเจ้าพนักงานหรือศาลมักจะมุ่งเน้นความสำคัญของการปล่อยชั่วคราวกันที่ประกันและหลักประกันเป็นส่วนใหญ่ ก่อให้เกิดความไม่เสมอภาคทางกฎหมายของบุคคลที่มีฐานะทางเศรษฐกิจไม่เท่าเทียมกันในแง่ที่ว่าบุคคลที่มีฐานะทางเศรษฐกิจดีย่อมมีโอกาสที่จะได้รับการปล่อยชั่วคราวดีกว่าบุคคลที่มีฐานะทางเศรษฐกิจไม่ดี ทางปฏิบัติดังกล่าวจึงผิดหลักการของกฎหมาย นอกจากนี้นโยบายการนำระบบการประกันภัยอิสรภาพมาใช้ในคดีอาญา น่าจะเป็นวิธีการที่ไม่ถูกต้องทั้งในแง่หลักการและเหตุผลเพราะนอกจากจะไม่ได้ช่วยสร้างความเสมอภาคให้แก่ผู้ต้องหาหรือจำเลยซึ่งยากจน หรือช่วยแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวกับนายประกันอาชีพแต่อย่างใดแล้ว ยังเป็นการสร้างปัญหาใหม่ และเท่ากับเป็นการส่งเสริมทางปฏิบัติที่ผิดหลักกฎหมายของเจ้าพนักงานและศาลที่ยังคงมีอยู่อีกด้วย ผู้เขียนเห็นว่าวิธีการที่จะทำให้การปล่อยชั่วคราวเป็นมาตรการทางกฎหมายที่คุ้มครองสิทธิเสรีภาพของผู้ต้องหาหรือจำเลยได้อย่างแท้จริงนั้น น่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงทัศนคติของผู้มีอำนาจหน้าที่ในการพิจารณาปล่อยชั่วคราวให้มีแนวความคิดพื้นฐานว่า ผู้ต้องหาหรือจำเลยทุกคนพึงได้รับอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวเป็นหลัก กรณียกเว้นเท่านั้นที่จะไม่อนุญาต และจะเรียกหลักประกันจนเกินควรแก่กรณีมิได้ นอกจากนั้นควรนำเอาวิธีการหรือมาตรการอื่น ๆ มาใช้แทนการเรียกประกันในทางทรัพย์สิน