วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงปัญหาเกี่ยวกับเขตอำนาจและรูปแบบวิธีพิจารณาตลอดจนอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดในคดีต่าง ๆ ของศาลรัฐธรรมนูญและศาลปกครองของ ประเทศไทยตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 และพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครอง และวิธีพิจารณาคดีปกครอง พุทธศักราช 2542 พบว่า มีปัญหาและอุปสรรคดังนี้ คือปัญหาเกี่ยวกับรูปแบบการพิจารณาคดี ปัญหาเกี่ยวกับเขตอำนาจหน้าที่ และปัญหาเกี่ยวกับอำนาจในการวินิจฉัยชี้ขาดคดีต่าง ๆ ของศาลรัฐธรรมนูญ และศาลปกครองของประเทศไทย จากการศึกษาข้อเท็จจริง ข้อกฎหมาย จากสภาพปัญหาที่เป็นข้อมูลทางด้านเอกสาร ทำให้เห็นปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างแท้จริง และจากผลการศึกษาค้นคว้าข้อมูลในต่างประเทศ ได้แก่ประเทศสหพันธรัฐเยอรมัน และประเทศสาธารณรัฐฝรั่งเศส ทำให้ผู้ศึกษาพบมาตรฐานและกลไกทางกฎหมายที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในประเทศไทย เพื่อแก้ไขปัญหาและอุปสรรค ที่มีอยู่อย่างเป็นผลได้จริง ซึ่งผู้ศึกษาขอเสนอแนะให้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช2540 ในมาตรา 198 เพื่อให้เกิดความชัดเจนระหว่างการใช้อำนาจวินิจฉัยชี้ขาดของศาลรัฐธรรมนูญ และการใช้อำนาจวินิจฉัยชี้ขาดของคดีปกครอง และมาตรา 266 โดยควรบัญญัติให้ชัดเจนว่า อะไรคือปัญหาเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ขององค์กรต่าง ๆ ตามรัฐธรรมนูญ เฉพาะกรณีเมื่อมีปัญหาความขัดแย้งในเรื่องอำนาจหน้าที่ระหว่างองค์กรตามรัฐธรรมนูญตั้งแต่สององค์กรขึ้นไปเท่านั้นและศาลปกครองควรเป็นอิสระแยกจากฝ่ายบริหาร จึงจะปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีได้อย่างเด็ดขาด ในส่วนที่เกี่ยวกับคดีปกครองไม่ใช่เป็นแต่เพียงเสนอคำวินิจฉัยให้ฝ่ายปกครองสั่งการ โดยไม่มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดได้เอง