รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 ได้บัญญัติรับรองสิทธิเสรีภาพในการติดต่อสื่อสารไว้อย่างชัดเจน และได้กำหนดเงื่อนไขในการที่รัฐจะจำกัดเสรีภาพดังกล่าวไว้ด้วยซึ่งกฎหมายที่เกี่ยวกับกิจการไปรษณีย์หลายฉบับไม่จำกัดสิทธิเหล่านั้นด้วย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาปัญหาการจำกัดสิทธิและเสรีภาพในการติดต่อสื่อสารทางไปรษณีย์ ของประเทศไทยการศึกษานี้เป็นการวิจัยเอกสารโดยรวบรวมข้อมูลจากหนังสือ เอกสาร บทความทั้งภาษาไทยและต่างประเทศ แล้วนำที่ได้ข้อมูลมาวิเคราะห์ในเชิงคุณภาพเปรียบเทียบกับต่างประเทศคือ ประเทศสหรัฐอเมริกา และสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน เพื่อจัดทำเป็นข้อสรุปกรณีประเทศไทย ผลการศึกษาพบว่าการจำกัดสิทธิเสรีภาพในการติดต่อสื่อสารทางไปรษณีย์นั้น โดยทั่วไปแล้วรัฐจะจำกัดได้ด้วยเหตุผล 2 ประการ คือ 1. เพื่อรักษาความมั่นคงของรัฐ 2. เพื่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน กรณีประเทศไทยพบว่าการจำกัดสิทธิเสรีภาพในการติดต่อสื่อสารทางไปรษณีย์มีลักษณะเช่นเดียวกับต่างประเทศ แต่กฎหมายไปรษณีย์ประเทศไทยให้อำนาจพนักงานไปรษณีย์ในการตรวจค้น จับกุม หรือหน่วงเหนี่ยวผู้ฝ่าฝืนหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่าจะกระทำผิดต่อกฎหมายไปรษณีย์ไม่สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ จึงเสนอให้ปรับปรุงแก้ไขกฎหมายที่ใช้จำกัดสิทธิเสรีภาพในการติดต่อสื่อสารทางไปรษณีย์ของประเทศไทย โดยตรากฎหมายขึ้นเป็นการเฉพาะให้มีเนื้อหาคลอบคลุมกิจการไปรษณีย์ทั้งหมด กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ การเก็บรวบรวม การใช้ การเก็บรักษาจนถึงการทำลายข้อมูลที่ได้จากการจำกัดสิทธิเสรีภาพในการติดต่อสื่อสารทางไปรษณีย์ แทนการแก้กฎหมายที่เกี่ยวข้องทีละฉบับเพราะต้องใช้เวลานาน และกฎหมายแต่ละฉบับอาจมีรายละเอียดที่แตกต่างกัน และควรยกเลิกมาตรา 78 แห่งพระราชบัญญัติไปรษณีย์ พุทธศักราช 2477 ที่ให้อำนาจพนักงานไปรษณีย์ตรวจค้น จับกุม หรือหน่วงเหนี่ยวผู้ซึ่งกระทำการฝ่าฝืนหรือมีเหตุอันควรสงสัยว่ากระทำความผิดกฎหมายดังกล่าว เพราะขัดรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540