วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ได้ทำการศึกษาในเรื่องการกำหนดค่าจ้างและการกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมายของประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการกำหนดค่าจ้างที่เหมาะสมในภาคอุตสาหกรรมต่อไป เนื่องจากในขณะนี้ยังไม่มีกฎหมายกำหนดหลักเกณฑ์ไว้เป็นการเฉพาะและส่วนใหญ่การทำงานในภาคอุตสาหกรรมลูกจ้างมักจะอยู่ในฐานะลูกจ้างรายวัน อันเป็นผลให้นายจ้างสามารถจ่ายค่าจ้างได้ในอัตราค่าจ้างขั้นต่ำโดยไม่ผิดกฎหมาย ทำให้ลูกจ้างในภาคอุตสาหกรรมได้รับค่าจ้างที่ไม่เหมาะสมกับระดับความสามารถหรือทักษะฝีมือแรงงาน การศึกษาวิจัยเรื่องนี้เป็นการศึกษาวิจัยทางเอกสาร โดยทำการศึกษาการกำหนดค่าจ้างและการกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมายของประเทศญี่ปุ่น กับทั้งศึกษาระบบค่าจ้างยืดหยุ่นของประเทศสิงค์โปร์มาใช้เป็นแนวทางในการวิเคราะห์เปรียบเทียบ จากการศึกษาพบว่าในปัจจุบันพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มีการคุ้มครองการจ่ายค่าจ้างเฉพาะในเรื่องค่าจ้างขั้นต่ำสำหรับแรงงานไร้ฝีมือเมื่อแรกเริ่มเข้าทำงาน แต่ยังไม่มีการคุ้มครองในเรื่องของการจ่ายค่าจ้างให้เหมาะสมกับระดับความสามารถหรือทักษะฝีมือแรงงาน วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงเสนอแนะให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541ให้มีบัญญัติในเรื่องค่าจ้างในภาคอุตสาหกรรมขึ้นไว้เป็นการเฉพาะเพื่อเป็นการป้องกันการบังคับใช้ค่าจ้างขั้นต่ำผิดวัตถุประสงค์ และช่วยให้ลูกจ้างได้รับค่าจ้างที่เหมาะสมกับระดับความสามารถหรือทักษะฝีมือแรงงาน โดยเพิ่มมาตรา 5 บทนิยามศัพท์ โดยเพิ่มบทนิยามศัพท์คำว่า " อัตราค่าจ้างภาคอุตสาหกรรม" และเพิ่มมาตรา 87 ทวิ ให้มีการพิจารณากำหนดค่าจ้างในภาคอุตสาหกรรมเป็นการเฉพาะและให้มีผลบังคับใช้กับการทำงานในภาคอุตสาหกรรมโดยตรง และให้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการค่าจ้างภาคอุตสาหกรรมขึ้นมาเพื่อทำการศึกษาและพิจารณากำหนดอัตราค่าจ้างนภาคอุตสาหกรรมดังกล่าว