การฉ้อโกงประกันภัยรถยนต์โดยผู้เอาประกันภัยสามารถที่จะกระทำได้ง่าย ทุกขั้นตอนและผู้ที่จะกระทำความผิดไม่จำเป็นต้องเป็นผู้เอาประกันภัยเท่านั้น ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดก็สามารถฉ้อโกงประกันภัยรถยนต์ได้ แต่ลักษณะของการกระทำความผิดนั้นก็ล้วนแล้วแต่จะก่อให้เกิดผลเสียหายอย่างมากมายทั้งสิ้น ไม่ว่าทางเศรษฐกิจ สังคม หรือการลงทุน เนื่องจากธุรกิจประกันภัยถือว่าเป็นกิจการที่มีผลกระทบต่อความผาสุขของประชาชน วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาถึงลักษณะของการประกันภัยรถยนต์ วิธีการฉ้อโกงโดยผู้เอาประกันภัยในรูปแบบต่าง ๆ ตลอดจนอุปสรรคในการบังคับใช้กฎหมายที่ไม่สามารถนำบทบัญญัติตามมาตรา 347 คือความผิดฐานฉ้อโกงประกันวินาศภัยซึ่งเป็นบทเฉพาะของการฉ้อโกงประกันภัยรถยนต์มาใช้ได้ และเปรียบเทียบกับบทบัญญัติความผิดฐานฉ้อโกง ตามมาตรา 341 ที่จะนำมาบังคับใช้แทนว่ามีความเหมาะสมมากน้อยเพียงใด ศึกษาถึงความเหมาะสมของฐานความผิดในความผิดอันยอมความได้และมาตรการลงโทษผู้กระทำความผิด รวมถึงแนวทางการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ พร้อมทั้งข้อเสนอแนะเกี่ยวกับแนวทางการแก้ไขบางประการ แนวทางการศึกษาเป็นการศึกษาจากเอกสาร ตำรากฎหมาย งานวิจัย รวมถึงข้อมูลจากการปฏิบัติงานจริงทางด้านการประกันภัยรถยนต์ และนำข้อมูลเหล่านี้มาบรรยาย วิเคราะห์ในเชิงคุณภาพโดยอาศัยหลักกฎหมายอาญา หลักการประกันภัยรถยนต์ จึงจะทราบถึงข้อบกพร่องและช่องว่างของกฎหมายความผิดฐานฉ้อโกงประกันวินาศภัย มาตรา 347 ผลจากการศึกษาพบว่า ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 347 ไม่อาจนำมาใช้ได้เนื่องจากบทบัญญัติ กฎหมายตามมาตรา 347 ใช้ได้กับการประกันวินาศภัยหลักเท่านั้น คือการประกันภัยรถยนต์ประเภท 1 ฉะนั้นเมื่อมีกรณีความผิดเกี่ยวกับประกันภัยรถยนต์ ศาลจึงต้องนำบทบัญญัติตาม มาตรา 341ซึ่งเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับแทน ซึ่งไม่ตรงกับวัตถุประสงค์ของการประกันภัยรถยนต์ วิทยานิพนธ์นี้จึงเสนอให้ 1. ปรับปรุงแก้ไขบทบัญญัติกฎหมายมาตรา 347 ให้คุ้มครองถึงการประกันภัยรถยนต์ประเภทการประกันภัยค้ำจุน 2. การให้การฉ้อโกงที่ความเสียหายมีผลกระทบต่อการประกันวินาศภัยเป็นความผิดฉกรรจ์ รวมถึงแก้ไขบทระวางโทษของกฎหมายที่เกี่ยวกับการฉ้อโกงประกันวินาศภัยให้มีความเหมาะสมและเท่าเทียมกัน 3. แก้ไขฐานความผิด ตามมาตรา 341 ในส่วนที่กระทบต่อการประกันภัยวินาศภัยและมาตรา 347ซึ่งเป็นความผิดอันยอมความได้ให้เป็นความผิดอาญาแผ่นดิน