พระราชบัญญัติองค์การบริหารส่วนจังหวัด พ.ศ. 2540 มาตรา 8 บัญญัติไว้ว่า " ให้องค์กรบริหารส่วนจังหวัดเป็นนิติบุคคลและเป็นราชการส่วนท้องถิ่น เขตขององค์การบริหารส่วนจังหวัดได้แก่เขตจังหวัด " จากบทบัญญัติดังกล่าว เมื่อกฎหมายกำหนดให้เขตองค์การบริหารส่วนจังหวัดคือเขตจังหวัด จึงทำให้พื้นที่ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดไปทับซ้อนกับเขตพื้นที่ของเทศบาลองค์การบริหารส่วนตำบล และเมืองพัทยา ซึ่งมีพื้นที่อยู่ในเขตจังหวัด ประกอบกับกฎหมายจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแต่ละรูปแบบ และพระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจ พ.ศ. 2542 กำหนดให้องค์การบริหารส่วนจังหวัด มีอำนาจหน้าที่ในการบริการสาธารณะซ้ำซ้อนกับเทศบาล องค์การบริหารส่วนตำบลและเมืองพัทยา จึงเป็นเหตุให้เกิดปัญหาความขัดแย้งในการบริหารงานระหว่างองค์การบริหารส่วนจังหวัด กับ เทศบาล องค์การบริหารส่วนตำบลและเมืองพัทยา ทั้งนี้เนื่องจากมีอำนาจหน้าที่คล้ายคลึงกัน พื้นที่การให้บริการเป็นพื้นที่เดียวกันและประชาชนผู้รับบริการเป็นกลุ่มเป้าหมายเดียวกัน วัตถุประสงค์ในการศึกษานี้ก็เพื่อศึกษาแนวคิดทฤษฎีและกฎหมายเกี่ยวกับการปกครองท้องถิ่นและเปรียบเทียบอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในต่างประเทศกับประเทศไทยเพื่อนำมากำหนดอำนาจหน้าที่ในการบริการสาธารณะที่เหมาะสมขององค์การบริหารส่วนจังหวัด เทศบาลองค์การบริหารส่วนตำบลและเมืองพัทยา รวมทั้งเสนอแนะแนวทางในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นโดยเสนอปรับปรุง แก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับอำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดเทศบาล องค์การบริหารส่วนตำบลและเมืองพัทยา ผลการศึกษาพบว่าการจัดบริการสาธารณะตามอำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดยังมีปัญหาหลายประการ ดังนี้ ประการแรก อำนาจหน้าที่ในการบริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนจังหวัดกับเทศบาลเมืองพัทยา และองค์การบริหารส่วนตำบล มีความซ้ำซ้อนกันทั้งในเรื่องพื้นที่ในการปฏิบัติงานและขอบเขตอำนาจหน้าที่ ส่งผลให้ไม่สามารถระบุอำนาจหน้าที่ลงไปให้ชัดเจนได้ว่าองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใดเป็นผู้รับผิดชอบดำเนินการในส่วนใด ประการที่สอง กฎหมายที่เกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดเทศบาล เมืองพัทยาและองค์การบริหารส่วนตำบล บัญญัติไว้ในกฎหมายคนละฉบับ ส่งผลให้การกำหนดบทบาทหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดกับเทศบาล เมืองพัทยาและองค์การบริหารส่วนตำบลไม่สัมพันธ์กัน ประการที่สาม การกำหนดอำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนจังหวัด เทศบาล เมืองพัทยา และองค์การบริหารส่วนตำบล ไม่คำนึงถึงขีดความสามารถการบริหารการจัดการในด้านงบประมาณบุคลากร และเครื่องมือเครื่องใช้ในการปฏิบัติงานตลอดจนการมีส่วนร่วมของประชาชนและชุมชนส่งผลให้แต่ละองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ไม่สามารถดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ที่ระบุไว้ในกฎหมายและทำให้ประชาชนขาดความเชื่อมั่นต่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประการสุดท้าย อำนาจหน้าที่ในการบริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนจังหวัด เทศบาลเมืองพัทยา และองค์การบริหารส่วนตำบล มีบัญญัติไว้ทั้งในกฎหมายจัดตั้งและกฎหมายกลาง คือกฎหมายกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทำให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเกิดความสับสนว่าจะถือปฏิบัติตามกฎหมายใด จากปัญหาดังกล่าว ผู้ศึกษาจึงมีข้อเสนอแนะในการแก้ไขปัญหาข้างต้น ดังนี้ 1. แบ่งอำนาจหน้าที่ระหว่างองค์การบริหารส่วนจังหวัด กับ องค์การบริหารส่วนตำบล เทศบาลและเมืองพัทยา ให้ชัดเจน โดยใช้หลักผลประโยชน์สาธารณะ (Public Interest) หลักความรับผิดชอบ(Accountability) หลักประสิทธิภาพในการจัดการ (Management Efficiency) และหลักความสามารถของท้องถิ่น (Local Capability) เป็นหลักในการกำหนดอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นดังกล่าว 2. กำหนดอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไว้ในกฎหมายฉบับเดียว (กฎหมายจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น) โดยยกเลิกบทบัญญัติที่กำหนดอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในกฎหมายกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ทั้งนี้ เพื่อป้องกันการสับสนในการปฏิบัติภารกิจตามกฎหมาย