วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาถึงการขยายประโยชน์ทดแทนให้แก่ลูกจ้างในกรณีการสงเคราะห์ครอบครัว และกรณีการสงเคราะห์ผู้อยู่ในความอุปการะ ซึ่งในปัจจุบันกฎหมายการประกันสังคมของประเทศไทยได้ให้ความคุ้มครองประโยชน์ทดแทนแก่ลูกจ้างเพียง7 กรณี ยังไม่ครอบคลุมทุกกรณี ตามอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่102 ว่าด้วยการประกันสังคม (มาตรฐานขั้นต่ำ) ซึ่งประเทศไทยเป็นสมาชิก ได้กำหนดประโยชน์ทดแทนไว้ทั้งหมด 9 กรณี อีกสองกรณีที่ประเทศไทยยังไม่มีการให้ความคุ้มครอง คือ กรณีการสงเคราะห์ครอบครัว และกรณีสงเคราะห์ผู้อยู่ในความอุปการะ ซึ่งทั้งสองกรณีเป็นกรณีที่ให้ความคุ้มครองแก่สมาชิกในครอบครัวของลูกจ้าง จากการศึกษาพบว่า ระบบการประกันสังคมนั้น นอกจากจะมีเจตนารมณ์ในการให้ความคุ้มครองแก่ลูกจ้างแล้ว ยังมุ่งเน้นและมีเจตนารมณ์ในการให้ความคุ้มครองแก่สมาชิกในครอบครัวของลูกจ้างด้วย โดยให้ได้รับความมั่นคง ปลอดภัยในสุขภาพ อนามัย ความเป็นอยู่ ด้วยเช่นกัน ซึ่งการขยายประโยชน์ทดแทนกรณีการสงเคราะห์ครอบครัว และกรณีการสงเคราะห์ผู้อยู่ในความอุปการะทั้งสองกรณีจะมีลักษณะการให้ความคุ้มครองแก่สมาชิกในครอบครัว ตัวอย่างเช่น กรณีการสงเคราะห์ครอบครัวตามอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่ 102 ว่าด้วยการประกันสังคม (มาตรฐานขั้นต่ำ) จะให้ประโยชน์ทดแทนคุ้มครองแก่ ภรรยาและบุตรและในกรณีการสงเคราะห์ผู้อยู่ในความอุปการะ ตามอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่ 102 ว่าด้วยการประกันสังคม (มาตรฐานขั้นต่ำ) จะให้ประโยชน์ทดแทนคุ้มครองแก่หญิงหม้าย และบุตรกำพร้า จะเห็นว่าทั้งสองกรณี จะให้ประโยชน์ทดแทนแก่สมาชิกในครอบครัวของลูกจ้าง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้สมาชิกในครอบครัวมีหลักประกันในการได้รับการรักษาพยาบาล หรือได้รับความช่วยเหลือเป็นตัวเงิน หรือได้รับความช่วยเหลือในรูปของสิ่งของเพื่อให้บุคคลเหล่านั้นสามารถใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุข ดังนั้น ผู้เขียนจึงเสนอให้มีการขยายประโยชน์ทดแทนแก่ผู้ประกันตนตามกฎหมายประกันสังคมของไทยทั้งสองกรณี โดยการปรับปรุงแก้ไขพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ.2533 ลักษณะ 3 หมวดที่ 1มาตรา 54 ซึ่งจากเดิมให้ประโยชน์ทดแทนเพียง 7 กรณี ให้ขยายประโยชน์ทดแทนกรณีการสงเคราะห์ครอบครัว และกรณีการสงเคราะห์ผู้อยู่ในความอุปการะ เป็นกรณีที่ 8 และกรณีที่ 9 ตามลำดับ ทั้งนี้เพื่อให้สมาชิกในครอบครัวของลูกจ้าง ได้มีโอกาสได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายประกันสังคมไทยมากขึ้นและเพื่อให้เป็นการสอดคล้องกับอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่ 102ว่าด้วยการประกันสังคม (มาตรฐานขั้นต่ำ) ที่ประเทศไทยเป็นสมาชิกด้วย