การศึกษาวิจัยเรื่อง "วิวัฒนาการการสักและวัฒนธรรมมวลชนกับการสักรอยศิลปะบนเรือนร่าง" เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพในเชิงพรรณา (Qualitative Data Research) ด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหาและการสัมภาษณ์เชิงลึก มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิวัฒนาการของการสักรอยศิลปะบนเรือนร่างจนกระทั่งนำไปสู่การประกอบธุรกิจและวัตถุประสงค์ในการประกอบธุระกิจการสัก ศึกษาแรงจูงใจ และวัตถุประสงค์ในการสักรอยศิลปะบนเรือนร่างของผู้บริโภค ตลอดจนศึกษาทัศนคติและบรรยากาศในการสื่อสารระหว่างผู้ประกอบธุรกิจกับผู้บริโภค ผลการศึกษาพบว่าศิลปะบนเรือนร่างที่เรียกว่า "รอยสัก" ไม่มีหลักฐานใดปรากฏอย่างแน่ชัดว่า การสักเริ่มต้นที่ไหนและเมื่อไร นอกเหนือจากตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมาเป็นประวัติศาสตร์อันยาวนานว่า รอยสักได้เกิดขึ้นตามความเชื่อในการดำเนินชีวิตของมวลมนุษยชาติ และมีวิวัฒนาการตามยุคสมัยของแต่ละเผ่าพันธุ์ ในประเทศไทย การสักในอดีตส่วนใหญ่มิได้มุ่งที่ความสวยงาม แต่จะเน้นในเรื่องของความขลัง ความศักดิ์สิทธิ์ของสัญลักษณ์ที่ใช้เป็นสำคัญดังนั้น สัญลักษณ์ที่ใช้จึงเป็นพวกอักขระ คาถา ยันต์ ซึ่งมีความหมายในเรื่องของความขลังความศักดิ์สิทธ์อยู่ในตัวเองอยู่แล้ว ส่วนในด้านของความงามนั้นมิได้มุ่งเป็นประเด็นสำคัญ จากความเชื่อแต่อดีตเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ความหมายของรอยสักเริ่มแปรเปลี่ยนไปสู่ความเป็นศิลปะรอยสักที่เคยเดินตามประเพณีนิยม เริ่มกลายเป็นความเฉพาะตัวมากขึ้น และมีความหมายเพื่อความต้องการของตัวเอง หลายคนสร้างจินตภาพของตัวเองเอาไว้ในหัวใจ แล้วให้ศิลปินสร้างภาพเหล่านั้นให้ปรากฏออกมาอยู่บนเรือนร่างของตนเอง เพราะมีความชื่นชอบว่าภาพเหล่านี้จะอยู่ติดกับตัวของตัวเองไปตลอดชีวิต การสักรอยศิลปะบนเรือนร่างได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายจนกลายเป็นธุรกิจในปัจจุบันนี้ สำหรับวัตถุประสงค์ในการสักรอยศิลปะบนเรือนร่างของผู้ประกอบธุรกิจและช่างสักทั้งในอดีตและปัจจุบัน เป็นไปเพื่อการสร้างอาชีพและรายได้ให้กับตนเป็นสำคัญ ทางด้านแรงจูงใจ วัตถุประสงค์ในการสัก และการตีความหมายลวดลายสักของผู้บริโภคนั้นพบว่าทั้งสามส่วนมีทั้งส่วนที่แตกต่างและสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญ โดยผู้บริโภค 1 คนอาจจะมีแรงจูงใจ วัตถุประสงค์ในการสัก และการตีความหมายของลวดลาย มากกว่า 1 ข้อก็ได้และในแต่ละข้ออาจมีความสัมพันธ์กันหรือไม่ก็ได้เช่นกัน ซึ่งผู้บริโภคส่วนใหญ่มีแรงจูงใจในการสักที่เกิดจากความต้องการลอกเลียนแบบ (ทำตามผู้อื่น) มากที่สุด และมีวัตถุประสงค์ในการสักเพื่ออยากให้ลวดลายศิลปะที่ตนชอบ หรือพึงพอใจมาปรากฏบนเรือนร่างของตน โดยตีความหมายของลวดลายตามความพึงพอใจส่วนตนมากที่สุด ในส่วนของบรรยากาศในการสื่อสารระหว่างผู้ประกอบธุรกิจและช่างสัก กับผู้บริโภคพบว่าการสร้างความรู้สึกหรือบรรยากาศที่ดีให้เกิดขึ้นระหว่างทั้ง 2 ฝ่ายถือเป็นจุดเริ่มต้นของการขายและเป็นการสร้างแรงจูงใจให้กับผู้บริโภค โดยบรรยากาศในการสื่อสารระหว่างการสักส่วนใหญ่จะเป็นไปในลักษณะของการแลกเปลี่ยนความคิด และการสร้างความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรซึ่งกันและกัน และจากการศึกษาประชากรกลุ่มตัวอย่าง เกี่ยวกับแรงจูงใจ วัตถุประสงค์ในการสักรอยศิลปะบนเรือนร่างของผู้บริโภค ทัศนคติและบรรยากาศในการสื่อสารระหว่างผู้ประกอบธุรกิจกับผู้บริโภค ในสถานการณ์ที่เป็นจริงทุกขั้นตอน ทำให้วิเคราะห์ได้อย่างชัดเจน " รอยสักของผู้บริโภคคือจุดเปลี่ยนจากพื้นที่ส่วนตัวไปเป็นพื้นที่สาธารณะ " และ " การเปลี่ยนแปลงจากพื้นที่ส่วนตัวไปเป็นพื้นที่สาธารณะ ได้ถูกกำหนดโดยผู้บริโภคเป็นสำคัญ " ผู้ประกอบธุรกิจและช่างสักกับผู้บริโภคได้เข้าสู่วัฒนธรรมการสัก และเคลื่อนย้ายจากพื้นที่ส่วนตัวไปสู่สาธารณะ โดยไม่รู้สึกว่าเป็นข้อเสียหาย และเป็นไปด้วยความราบรื่นยิ่งสืบเนื่องมาจากวัฒนธรรมในสังคมปัจจุบัน สัดส่วนต่าง ๆ ที่เคยเป็นเรื่องส่วนตัว ควรปกปิดอำพรางไว้ตามประสบการณ์ตรงที่ได้รับการสั่งสอนกันมา เช่น รักแร้ ต้นขา และหน้าท้อง ในปัจจุบันได้ถูกนำมาสร้างความหมายใหม่ วัฒนธรรมสมัยนิยมทำให้ทำให้การเปิดเผยกลายเป็นการแสดงออกซึ่งความสมัยใหม่ ความมั่นใจ เป็นที่ยอมรับของสังคม แสดงให้เห็นถึงวัฒนธรรมการสักหากมีการสักรอยศิลปะบนเรือนร่าง ณ บริเวณพื้นที่ใดของร่างกาย เจ้าของรอยสักนั้นก็สามารถเปิดเผยสู่สายตาของสาธารณะชนได้ โดยไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงวัฒนธรรมการรักนวลสงวนตัวที่เคยเป็นมาในอดีต