ในปัจจุบัน กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาที่บัญญัติให้การกระทำละเมิดเป็นความผิดอันยอมความได้ คือ พ.ร.บ. ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ซึ่งได้วางบทบัญญัติและมาตรการการบังคับใช้สิทธิทั้งในทางแพ่งและทางอาญาไว้ วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้มุ่งศึกษาถึงปัญหาในการดำเนินคดีลิขสิทธิ์เรื่องของปัญหาและอุปสรรค ข้อดี ข้อเสียของมาตรการลงโทษและบทกำหนดโทษทางอาญารวมถึงลักษณะของกฎหมายลิขสิทธิ์ที่เป็นความผิดอันยอมความได้ ซึ่งมีผลต่อการดำเนินคดีลิขสิทธิ์ในด้านการแก้ไขความเสียหายที่เกิดจากการละเมิด อีกทั้งแนวทางในการแก้ไขปัญหาที่เหมาะสมเพื่อให้สอดคล้องกับหลักสากลและเพื่อลดความเสียหายให้น้อยที่สุด จากการที่ความผิดเกี่ยวกับลิขสิทธิ์นั้นเป็นความผิดอันยอมความได้ จึงทำให้คู่กรณีมักจะตกลงยอมความกันก่อนเป็นผลให้คดียุติไม่ขึ้นสู่ศาล แต่ในความเป็นจริงคดีลิขสิทธิ์มักจะเกิดความเสียหายกับเศรษฐกิจและประเทศชาติอย่างมาก เช่น ในรูปขององค์กรอาชญากรรมข้ามชาติหรืออาชญากรรมทางเศรษฐกิจ เป็นต้น ฉะนั้นความผิดเกี่ยวกับลิขสิทธิ์จึงควรจะเป็นความผิดอาญาแผ่นดินอันทำให้การดำเนินคดีลิขสิทธิ์มีประสิทธิภาพและลดความเสียหายต่อเศรษฐกิจของชาติได้เป็นอย่างดีส่วน ในเรื่องของโทษทางอาญาเมื่อมีความผิดเกิดขึ้นแล้วการลงโทษต้องลงโทษที่รุนแรง แต่ถ้าเป็นกรณีที่เกิดจากการข่มขู่ของผู้กระทำผิดแล้วการบัญญัติโทษของกฎหมายลิขสิทธิ์ควรจะอยู่ในความผิดมูลฐานของกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินเพราะเป็นมาตรการที่สามารถดำเนินการกับทรัพย์สินของผู้กระทำความผิดได้มากกว่าการใช้มาตรการทางอาญาโดยทั่วไป วิทยานิพนธ์นี้จึงเสนอให้มีการแก้ไขบทบัญญัติของกฎหมายสิขสิทธิ์ในเรื่องของความผิดอันยอมความได้ให้เป็นความผิดอาญาแผ่นดิน และให้นำมาตรการเสริมในการบังคับใช้กฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินและกฎหมายภาษีอากรเข้ามาเสริม ทั้งนี้เพื่อให้กฎหมายลิขสิทธิ์มีประสิทธิภาพในการบังคับใช้มากยิ่งขึ้น