จากการศึกษาของผู้เขียนได้พบว่า ในช่วงก่อนที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาจะมีผลใช้บังคับนั้น ตำรากฎหมายลักษณะพยานรวมทั้งกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาต่างได้รับการแต่งขึ้น โดยบุคคลที่จบการศึกษามาจากประเทศอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ ระบบของการต่อสู้กันของคู่ความตามแบบอย่างของอังกฤษได้ถูกนำไปถ่ายทอดในโรงเรียนกฎหมาย ตลอดจนไปปรากฎในคำสอนของวิชากฎหมายลักษณะพยานและกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา การสืบพยานในคดีอาญาจึงกลายเป็นหน้าที่ของคู่ความโดยศาลวางเฉยต่อการค้นหาความจริง รวมทั้งมีการนำเอาแนวคำวินิจฉัยของศาลอังกฤษในเรื่องข้อยกเว้นในการรับฟังพยานบอกเล่ามาเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายไทย คำพิพากษาของศาลจึงเดินตามแนวทางของระบบกฎหมายแบบ Common Lawทั้งสิ้น แม้ในเวลาต่อมาประเทศไทยจะเลือกเอาระบบกฎหมายตามแบบอย่างของประเทศที่ใช้ระบบประมวลกฎหมายหรือ Civil Law โดยการจ้างนักกฎหมายจากกลุ่มประเทศภาคพื้นยุโรปมาเป็นผู้ร่างและเห็นผลอย่างชัดเจนเมื่อ มีการประกาศใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาในปีพ.ศ. 2478 บทบัญญัติตลอดจนหลักเกณฑ์ต่างๆ ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความ ได้เดินตามแบบอย่างของกลุ่มประเทศที่ใช้ระบบประมวลกฎหมายหรือ Civil Law ที่การดำเนินคดีอาญาหลุดพ้นจากกฎเกณฑ์และความเคร่งครัดต่อแบบพิธี การค้นหาความจริงในคดีอาญาเป็นเรื่องของความร่วมมือกันขององค์กรในกระบวนการยุติธรรมที่จะต้องร่วมกันค้นหาความกระจ่างชัดของคดีและศาลซึ่งเป็นองค์กรที่มีหน้าที่หลักในการสืบพยานมีอิสระอย่างเต็มที่ในการเรียกพยานมาสืบ ซึ่งศาลเองจะต้องกระตือรือร้นในการแสวงหาพยานหลักฐาน แต่ศาลไทยในยุคที่มีประมวลกฎหมายก็ยังคงจำกัดบทบาทของตนอยู่ ซึ่งเหตุผลหลักมาจากการเรียนการสอนกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา และกฎหมายลักษณะพยาน ที่ยังคงได้รับการถ่ายทอดโดยนักกฎหมายส่วนใหญ่ที่จบการศึกษามาจากประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายแบบ Common Law ตำรากฎหมายในยุคที่มีประมวลกฎหมายจึงไม่อาจแยกอดีตออกจากปัจจุบันได้ ความเป็นปัจจุบันในอดีต ได้ทำให้กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาของไทยยังคงเป็นศาสตร์ของนักกฎหมายฝ่ายปฏิบัติอยู่เช่นเดิม และอิทธิพลของนักกฎหมายฝ่ายปฏิบัตินี้เอง ได้ส่งผลให้หลักกฎหมายกับทางปฏิบัติในกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามีความแตกต่างกัน อันก่อให้เกิดความสับสนต่อความเข้าใจในระบบกฎหมาย และนำไปสู่ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในกระบวนการยุติธรรมของไทย