วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกี่ยวกับความเป็นมา สภาพการทำงานของหญิงในสถานบริการ โดยศึกษาแนวคิด ความหมาย ลักษณะ ความเหมือนและความแตกต่างของสัญญาจ้างแรงงาน สัญญาจ้างทำของ และสัญญาจ้างบริการ รวมทั้งศึกษามาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองการทำงานของหญิงในสถานบริการในต่างประเทศโดยนำมาเปรียบเทียบในประเทศไทย เพื่อนำมาวิเคราะห์ปัญหาทางกฎหมายที่ใช้ในการคุ้มครองการทำงานของหญิงในสถานบริการ ทั้งนี้ เพื่อนำมาเป็นแนวทางในการออกกฎหมายคุ้มครองการทำงานของหญิงในสถานบริการของประเทศไทยต่อไป จากการศึกษาพบว่า หญิงที่ทำงานในสถานบริการ ซึ่งได้แก่ หญิงบริการ หญิงบำเรอ และหญิงพนักงานอาบอบนวด ถือเป็นอาชีพหนึ่ง ที่ควรได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายแรงงานแต่เนื่องจากการทำงานของหญิงดังกล่าว เป็นการให้บริการ ซึ่งมีลักษณะงานที่ก้ำกึ่งระหว่างการจ้างแรงงานกับจ้างทำของ จึงมีผลทำให้หญิงเหล่านี้ ไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายแรงงาน ไม่ว่าจะเป็นการคุ้มครองการทำงานในเรื่องการกำหนดชั่วโมงการทำงาน วันหยุด วันลา ค่าตอบแทนในการทำงาน สวัสดิการ ประกันสังคม ตลอดจนภาครัฐก็ไม่มีหน่วยงานใดมาให้ความช่วยเหลือและดูแลให้ความคุ้มครองเพื่อให้เกิดความมั่นคงและเป็นธรรมแก่แรงงานกลุ่มนี้ แม้ว่าตามกฎหมายรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 บัญญัติในมาตรา 30 ให้บุคคลย่อมเสมอกันในทางกฎหมายและได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายเท่าเทียมกัน ซึ่งเป็นบทบัญญัติที่ครอบคลุมถึงการปฏิบัติของนายจ้างต่อลูกจ้างทุกกรณี แต่ในความเป็นจริงแล้วแรงงานหญิงเหล่านี้ก็ยังไม่ได้รับความคุ้มครองปฏิบัติดูแลด้านแรงงาน ยังคงถูกเอารัดเอาเปรียบขาดหลักประกันความมั่นคง และจากการศึกษามาตรฐานแรงงานระหว่างประเทศขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ และกฎหมายแรงงานของต่างประเทศ อาทิเช่น ประเทศฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ สิงคโปร์ และอังกฤษ ได้ให้ความคุ้มครองการทำงานของหญิงในกิจการที่มีลักษณะหรือสภาพการทำงานที่ใกล้เคียงกับสถานบริการ โดยเฉพาะประเทศฟิลิปปินส์ตามประมวลกฎหมายแรงงานของประเทศฟิลิปปินส์ ได้บัญญัติให้ความคุ้มครองแรงงานหญิงในสถานบริการเป็นพิเศษโดยให้ถือว่า เป็นลูกจ้างของกิจการนั้น ทำให้หญิงได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายแรงงาน นอกจากนี้จากการสัมภาษณ์ประชากรตัวอย่าง 10 คน เพื่อศึกษาลักษณะสภาพการทำงาน และความต้องการได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายแรงงาน พบว่าแรงงานหญิงที่ทำงานในสถานบริการต้องการได้รับความคุ้มครองการทำงาน โดยเฉพาะเรื่องสวัสดิการ ค่าจ้าง วันหยุด และประกันสังคม ดังนั้น ผู้เขียนจึงเสนอแนวทางในการออกกฎหมายเฉพาะเพื่อคุ้มครองการทำงานของหญิงในสถานบริการโดยให้นำมาตรฐานแรงงานระหว่างประเทศขององค์การแรงงานระหว่างประเทศกฎหมายต่างประเทศ มาใช้เป็นแนวทางในการออกกฎหมายเพื่อคุ้มครองการทำงานของหญิงในสถานบริการ เพื่อให้เกิดความเท่าเทียมกันและเป็นธรรมในสังคม