การจำลองสภาพน้ำใต้ดินในเขตเมืองเชียงใหม่จัดทำขึ้น เพื่อใช้เป็น พื้นฐานในการจัดการและศึกษาสภาพน้ำใต้ดินในเขตเมืองเชียงใหม่ โดยพื้นที่ ศึกษา ซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 650 ตร.กม. วางตัวอยู่บนแอ่งเชียงใหม่ ซึ่งมี ลักษณะเป็นแอ่งระหว่างหุบเขา มีการจัดเรียงตัวของชั้นหินอุ้มน้ำที่มี ความแบ่งแยกสูง สภาพอุทกธรณีวิทยาของแอ่งเป็นชั้นหินอุ้มน้ำที่เกิดจากการ ตกตะกอนในยุคควอเทอร์นารีและเทอร์เชียรี ซึ่งวางตัวอยู่บนชั้นหินแข็งอายุ พาลีโอโซอิกจากการศึกษาข้อมูลชั้นดินพบว่าตะกอนส่วนใหญ่ประกอบด้วย กรวด ทราย และดินเหนียว ซึ่งมีการแบ่งแยกของตะกอนในแนวดิ่งไม่ชัดเจนเพียงพอที่จะ แบ่งแยกชั้นหินอุ้มน้ำออกเป็นชั้น ๆ ได้ จากการสร้างแบบจำลองสภาพน้ำใต้ดินในเขตเมืองเชียงใหม่ ในสภาพชั้นหิน อุ้มน้ำไม่เป็นเนื้อเดียวกันและมีค่าความนำทางชลศาสตร์เปลี่ยนแปลงตามทิศทาง โดยใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ MODFLOW และใช้โปรแกรม Visual MODFLOW version 2.8.1 ในการป้อนข้อมูลเข้าและแสดงผลการจำลอง ผลการจำลองในสภาวะคงที่ พบว่า ทิศทางการไหลของน้ำใต้ดินในบริเวณกว้างมีการไหลจากพื้นที่ขอบแอ่งเข้าสู่ ตอนกลางของแอ่ง แล้วไหลออกจากพื้นที่ศึกษาบริเวณตอนกลางพื้นที่บริเวณอำเภอ สารภี สมดุลของระบบอุทกธรณีวิทยาที่ได้จากการประเมินโดยใช้แบบจำลอง MODFLOW และปรับเทียบในสภาวะคงที่โดยใช้ข้อมูล เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2539 สามารถแจกแจง ได้ดังนี้ การเพิ่มเติมน้ำฝนมีค่าประมาณร้อยละ 1 ในเขตเมือง ส่วนในเขตชนบท มีค่าร้อยละ 3 ถึง 8 ของปริมาณน้ำฝนที่ตกในแต่ละพื้นที่ การเพิ่มเติมน้ำ จากการรั่วซึมของระบบประปาในเขตเมืองมีค่าประมาณ 35 มม./ปี รวมคิดเป็นปริมาณ 116,980 ลบ.ม./วัน ปริมาณการคายระเหยที่ได้จากการประเมินครั้งนี้พบว่า พื้นที่เขตเมืองมีค่าปริมาณการคายระเหยเท่ากับร้อยละ 10 ของปริมาณการระเหย ที่วัดได้จากถาดวัดการระเหย ส่วนเขตเกษตรกรรมมีค่าการคายระเหยเท่ากับร้อยละ 50 ของปริมาณการระเหยจากถาดวัดการระเหย คิดเป็นปริมาณ 26,181 ลบ.ม./วัน ส่วน ปริมาณการสูบน้ำขึ้นมาใช้นั้น มีค่าประมาณ 21,905 ลบ.ม./วัน การจำลองในสภาวะไม่คงที่ ในระยะเวลา 1 ปี พบว่าแรงดันน้ำจากการจำลอง มีความคลาดเคลื่อนจากข้อมูลจากบ่อสังเกตการณ์ คือ พบว่าการปรับเทียบแบบจำลอง ไม่สามารถทำให้ลักษณะการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำมีรูปแบบเดียวกันกับการ เปลี่ยนแปลงระดับน้ำของบ่อสังเกตการณ์ได้ทุกบ่อ คือ พบว่าระดับน้ำจากการ คำนวณบางบ่อสูงขึ้นโดยไม่มีการลดลงตามฤดูกาล ทำให้ที่ช่วงเวลาเพิ่มขึ้น ค่าความคลาดเคลื่อนจึงเพิ่มขึ้นตลอดเวลา ดังนั้นแบบจำลองที่ได้นี้จึงยัง ไม่สามารถนำไปใช้ในการจำลองช่วงเวลาที่ยาวนานกว่านี้ และไม่สามารถนำไปใช้ ในการทำนายได้ การปรับปรุงข้อผิดพลาดนี้โดยสมมติให้มีการไหลซึมผ่านขอบเขต ด้านล่างของแบบจำลองสู่ชั้นหินอุ้มน้ำที่อยู่ในระดับลึกลงไป พบว่าการสมมติ ทำให้ระดับน้ำที่คำนวณได้ที่บ่อสังเกตการณ์ CMM2 ใกล้เคียงกับค่าที่วัดได้ มากขึ้นและหากต้องการให้ได้ผลการจำลองที่ดีกว่านี้ควรกำหนดค่าการไหลซึม ให้เปลี่ยนแปลงตามเวลา สาเหตุหลักของความคลาดเคลื่อนของการจำลอง เกิดจากการขาดแคลนข้อมูลที่ จำเป็นในหลาย ๆ ส่วนด้วยกัน เช่น ข้อมูลอุทกธรณีวิทยา บ่อสังเกตการณ์ ปริมาณ การใช้น้ำใต้ดิน และข้อมูลอุทกวิทยา เป็นต้น รวมถึงความถูกต้องของข้อมูลที่ มีอยู่ ซึ่งเป็นสาเหตุให้การกำหนดขอบเขตแบบจำลอง และการประมาณค่าตัวแปรต่างๆ มีความคลาดเคลื่อนไปมาก