การศึกษาเรื่องทัศนคติของพนักงานสอบสวนต่อการใช้เครื่องจับเท็จในฐานะเป็นเครื่องมือ ช่วยในการสืบสวนสอบสวนคดีทางอาญาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 4 ประการคือ ประการแรก เพื่อ ทราบว่าพนักงานสอบสวนมีความรู้เกี่ยวกับเครื่องจับเท็จหรือไม่ เพียงใด ประการที่สอง เพื่อ ทราบว่าพนักงานสอบสวนมีความเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องจับเท็จเพียงใด ประการที่สาม เพื่อทราบ ว่าพนักงานสอบสวนมีทัศนคติอย่างไรต่อเครื่องจับเท็จในฐานะเป็นเครื่องมือที่ใช้ประโยชน์ใน ทางการสืบสวนสอบสวนคดีทางอาญาอย่างหนึ่ง และประการที่สี่ เพื่อทราบถึงทัศนคติของพนักงาน สอบสวนว่า หากพนักงานสอบสวนได้รับความรู้และมีความเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องจับเท็จแล้ว จะ ใช้ประโยชน์ของเครื่องจับเท็จบางประการมาประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติหรือไม่ เพียงใด และเพราะ เหตุใดจึงมีทัศนคติที่จะใช้หรือไม่ใช้เมื่อได้รู้และเข้าใจถึงมันแล้ว ซึ่งได้ทำการรวบรวม ข้อมูลโดยการสุ่มตัวอย่างที่ใช้แบบสอบถามที่ได้สร้างขึ้นกับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นพนักงาน สอบสวนในสังกัดของกองบัญชาการตำรวจภูธรภาค 5 จำนวนทั้งสิ้น 702 คน ผลการศึกษาพบว่า พนักงานสอบสวนมีความรู้เกี่ยวกับเครื่องจับเท็จน้อยมาก และที่ว่า รู้ก็ไม่รู้จริง จึงไม่เข้าใจถึงประโยชน์ที่ได้รับจากเครื่องอย่างถูกต้อง ซึ่งที่สำคัญ ที่สุดคือความเข้าใจที่ว่า ผลจากเครื่องจะโยงใยกับความเป็นพยานหลักฐานที่ศาลไม่รับฟัง จึงไม่คิดจะใช้เครื่องมือนี้ในงานของตน ส่วนพนักงานสอบสวนที่มีความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเครื่องมีความเชื่อว่า เครื่องจับเท็จสามารถใช้ประโยชน์ในงานสืบสวนสอบสวนของตนได้ จึงเต็มใจที่จะใช้ประโยชน์จาก เครื่องหากมีใช้อยู่ในประเทศไทย ทั้งนี้เป็นที่น่าสังเกตว่า พนักงานสอบสวนจำนวนไม่น้อย ไม่ทราบว่ามีเครื่องโปลีกราฟนี้ใช้อยู่ในราชการตำรวจปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม พนักงานสอบสวนทั้งที่มีความรู้ความเข้าใจอย่างไม่ถูกต้องและอย่างถูก ต้องส่วนใหญ่มีความสนใจที่จะเรียนรู้ถึงเพื่อนำผลที่ได้รับไปประยุกต์ใช้ในงานด้านการสืบสวน สอบสวนของตน จึงมีความจำเป็นที่เราจะต้องเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจในเรื่องนี้ออกไปอย่าง กว้างขวาง ผ่านความร่วมมือของหน่วยงานของกองพิสูจน์หลักฐาน สำนักงานวิทยาการตำรวจ และคณะ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพื่อให้เครื่องมือนี้ถูกนำไปใช้อย่างมีประสิทธิผลสูง สุดต่อไป