การวิจัยนี้วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบเชิงปริมาณและคุณภาพของยาฟลูโคนาโซล ชนิดรับประทานขนาด 200 มิลลิกรัมที่ผลิตโดยบริษัทภายในประเทศ (ฟลูนาโซล, บริษัทไบโอแลบ จำกัด) กับยาต้นตำรับ (ไดฟลูแคน, บริษัทไฟเซอร์ จำกัด) การศึกษาส่วนแรกเป็นการทดสอบการ ละลายของตัวยาฟลูโคนาโซลของยาเตรียมจากแต่ละบริษัทๆ ละ 6 แคปซูล โดยใช้วิธีการตามเภสัช ตำรับของสหรัฐอเมริกา ส่วนการศึกษาเภสัชจลนศาสตร์และชีวสมมูลของยาทำในอาสาสมัครสุขภาพดี ชาวไทยจำนวน 12 คน อาสาสมัครแต่ละคนจะได้รับการสุ่มไขว้เพื่อที่จะได้รับยาฟลูโคนาโซลจาก ทั้งสองบริษัทโดยการรับประทาน ซึ่งการศึกษาครั้งนี้ทั้งผู้วัดระดับยาและอาสาสมัครจะไม่ ทราบชนิดของยาที่อาสาสมัครได้รับในแต่ละครั้ง การศึกษาแต่ละครั้งจะมีระยะห่างกันอย่างน้อย 2 สัปดาห์ ตัวอย่างเลือดจะถูกเก็บก่อนที่อาสาสมัครได้รับยาและที่ 0.5, 1, 2, 2.5, 3, 4, 24, 48, 56 และ 72 ชั่วโมงหลังได้รับยาตัวอย่างของเลือดจะถูกนำไปตรวจวัดความเข้มข้นของยา ฟลูโคนาโซลด้วยวิธีโครมาโตกราฟฟี่ชนิดของเหลวสมรรถนะสูง ความเข้มข้นของยาที่เวลาต่างๆ ของอาสาสมัครแต่ละคนจะนำมาประเมินหาค่าทางเภสัชจลนศาสตร์โดยอาศัยการวิเคราะห์ด้วยแบบจำลอง ไม่ใช่ห้อง ผลการศึกษาพบว่าเปอร์เซ็นต์การละลายของตัวยาฟลูโคนาโซลในยาไดฟลูแคนกับยาฟลูนา โซลที่เวลา 45 นาทีค่าเท่ากับ 105.83(+,ฏ)2.61 และ 116.97(+,ฏ)1.86 ตามลำดับ ซึ่งอยู่ใน เกณฑ์มาตรฐานที่กำหนดในเภสัชตำรับของประเทศสหรัฐอเมริกา ค่าทางเภสัชจลนศาสตร์ต่างๆ ในอาสา สมัครสุขภาพดีชาวไทยของยาฟลูโคนาโซลจะมีความคล้ายคลึงกับชาวคอเคเชียน ไบโออะไวลาบิลิตีของ ยาฟลูนาโซลมีค่าเท่ากับ 102.3(+,ฏ)9.7 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับยาไดฟลูแคน ค่าเฉลี่ยและ ช่วงระยะความเชื่อมั่น 90 เปอร์เซ็นต์ของอัตราส่วน (ยาฟลูนาโซล/ยาไดฟลูแคน) ของพื้นที่ใต้ กราฟที่เวลา 0-72 ชั่วโมง, พื้นที่ใต้กราฟที่เวลา 0-อสงไขยและความเข้มข้นสูงสุดของยาใน เลือดมีค่าเท่ากับ 1.02 (0.98-1.06), 0.99(0.95-1.03) และ 1.13 (1.03-1.25) ตามลำดับค่า ต่างๆ เหล่านี้อยู่ในช่วงของชีวสมมูลที่ยอมรับได้คือ 0.8-1.25 (ยาทดสอบ/ยาต้นตำรับ) ค่า เฉลี่ยและช่วงระยะความเชื่อมั่น 90 เปอร์เซ็นต์ของความแตกต่างของเวลาที่ระดับยาสูงสุดใน เลือด (ยาฟลูโซล-ยาไดฟลูแคน) มีค่าเท่ากับ -0.46 [(-1.03)-(0.12)] ซึ่งอยู่นอกช่วงของ ชีวสมมูลที่ยอมรับได้คือ (+,ฏ)0.41 ชั่วโมง ((+,ฏ)20 เปอร์เซ็นต์ของเวลาที่ระดับยาสูงสุด ในเลือดของยาต้นตำรับ) ยาทั้งสองถูกดูดซึมได้ดีและเวลาที่ระดับยาสูงสุดในเลือดของฟลูนาโซล จะสั้นกว่าไดฟลูแคน จากการศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่ายาทั้งสองชนิดนี้มีชีวสมมูลกันในด้าน ปริมาณการดูดซึมยาและในด้านอัตราการดูดซึมของยาโดยการวัดระดับสูงสุดในเลือด