การศึกษาเรื่องภาวะอุตสาหกรรมอาหารทะเลแข่แข็งเพื่อการส่งออกของไทย มีวัตถุประสงค์ เพื่อ ศึกษาถึงภาวะและปัญหาของอุตสาหกรรมอาหารทะเลแช่แข็งเพื่อการส่งออกของไทย การศึกษานี้เป็นการ ศึกษาเชิงคุณภาพโดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิจากหน่วยงานของรัฐ เอกสาร สิ่งพิมพ์ และงานวิจัยอื่น ๆ และ สำหรับการศึกษาภาวะอุตสาหกรรมในส่วนของผลประกอบการใช้ข้อมูลของบริษัทอุตสาหกรรมผลิตอาหาร ทะเลแช่แข็งเพื่อการส่งออกที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และมีรายได้มากกว่า ร้อยละ 50 จากการผลิตอาหารทะเลแช่แข็งเพื่อส่งไปจำหน่ายยังต่างประเทศ ซึ่งมีจำนวนทั้งสิ้น 9 บริษัท จากการศึกษาพบว่าอุตสาหกรรมอาหารทะเลแช่แข็งของไทย กำลังอยู่ในภาวะถดถอยปริมาณและ มูลค่าการส่งออกอาหารทะเลแช่แข็งของไทยเริ่มลดลงตั้งแต่ปี 2539 เป็นต้นมา ส่งผลให้ผลประกอบ การของบริษัทในอุตสาหกรรมนี้เริ่มตกต่ำลง ภาวะการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นเนื่องจากปัญหาที่สำคัญ คือ การขาดแคลนวัตถุดิบเนื่องจากปัญหาโรคระบาดและความเสื่อมโทรมของสภาพแวดล้อม สัตว์ทะเล ที่ใช้เป็นวัตถุดิบมีราคาแพง ปัญหาการขาดแคลนแรงงานและค่าจ้างแรงงานที่เพิ่มสูงขึ้น ปัญหา ด้านสาธารณูปโภค และกฎระเบียบภายในประเทศเป็นอุปสรรคต่อการส่งออก ทำให้ต้นทุนการผลิตสูง ขึ้นและส่งผลให้ความสามารถในการแข่งขันของไทยในอุตสาหกรรมนี้ลดลง นอกจากนี้ ยังมีปัญหา จากภายนอกประเทศที่สำคัญคือ มาตรการของประเทศผู้นำเข้า ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการส่งออกสินค้า อาหารทะเลแช่แข็งของไทย และปัญหาประเทศคู่แข็งซึ่งมีความได้เปรียบไทยในด้านต้นทุนการผลิต แนวทางการแก้ไขปัญหาที่สำคัญ คือ 1) พยายามรักษาสภาพแวดล้อมให้อยู่ในสภาพที่ดี พัฒนา และให้ความรู้ในด้านเทคโนโลยีการผลิตและสิ่งแวดล้อมแก่ผู้เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ 2) ลดต้นทุน โดยใช้เครื่องจักรทดแทนแรงงาน 3) พัฒนาจิตสำนึกและทักษะในการทำงานของแรงงาน 4) รัฐจัดหา สาธารณูปโภคที่จำเป็นในการผลิต ยกเลิกหรือแก้ไขกฎหมายระเบียบที่ซ้ำซ้อน 5) พัฒนาคุณภาพสินค้า ให้เหนือกว่าประเทศคู่แข่งและผลิตสินค้าเพิ่มมูลค่าให้มากขึ้น 6) เจรจากับประเทศคู่ค้าให้ ผ่อนปรนมาตรการต่างๆ ที่เป็นการกีดกันทางการค้า อุตสาหกรรมอาหารทะเลแช่แข็งเพื่อการส่งออกของไทยมีแนวโน้มที่ไม่สดใสนักในอนาคต ปริมาณและมูลค่าการส่งออกอาหารทะเลแช่แข็งจะมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่อง ผู้ผลิตรายเล็ก จะไม่สามารถดำเนินการต่อไปได้ จะเหลือเพียงผู้ผลิตรายใหญ่เพียงไม่กี่รายที่สามารถอยู่รอด ได้ โดยจะมีการปรับเปลี่ยนไปผลิตสินค้าเพิ่มมูลค่าเป็นหลัก เนื่องจากสินค้าขั้นปฐมไม่สามารถ ที่จะแข่งขันกับประเทศคู่แข่งในด้านต้นทุนได้อีกต่อไป