การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเลี้ยงไก่พื้นบ้านของเกษตรกรเพื่อเป็น อาชีพเสริมและศึกษาถึงความต้องการเทคโนโลยีการเลี้ยงไก่พื้นเมืองของเกษตรกร อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ประชากรในการศึกษาวิจัยคือ เกษตรกรผู้เลี้ยงไก่พื้นเมืองในอำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ตัวอย่างทีใช้ในการศึกษาวิจัยได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage sampling method) จำนวน 137 ราย จากเกษตรกรผู้เลี้ยงไก่พื้นเมือง 3 ตำบล 8 หมู่บ้าน โดยมีหลักเกณฑ์ว่าจะต้องเลี้ยงไก่พื้นเมืองเพศเมีย จำนวน 10 แม่ ขึ้นไป และเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการใข้แบบสัมภาษณ์ นำมาวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า เกษตรกรผู้เลี้ยงไก่มีอายุเฉลี่ย 39.80 ปี การศึกษาระดับประถมศึกษา เลี้ยงไก่เป็นอาชีพเสริมรายได้โดยมีอาชีพหลัก คือ การทำสวนลำไย มีประสบการณ์เลี้ยงไก่ พื้นเมือง เฉลี่ย 7.07 ปี จำนวนไก่ที่เลี้ยงในครัวเรือน มีจำนวน 10-15 ตัว การเลี้ยงไก่ ใช้วิธีปล่อยให้หากินเองตามธรรมชาติซึ่งก็มีเกษตรกรบางส่วนใช้อาหารเสริมบ้าง ประเภท อาหารที่เกษตรกรใช้เลี้ยงไก่พื้นเมืองมากที่สุดคือ ข้าวเปลือก และเศษอาหารที่เหลือจาก การรับประทาน ให้อาหารไก่จะอยู่ในช่วงเช้าโดยการโปรยตามพื้นดิน ส่วนน้ำไก่จะหากิน ตามแหล่งน้ำ หรือบริเวณน้ำขังทั่วไป เกษตรกรส่วนใหญ่ไม่เคยให้อาหารเสริม และวัคซีน ป้องกันโรคแก่ไก่ มีเกษตรกรส่วนน้อยที่เคยได้รับคำแนะนำและฝึกอบรมการให้วัคซีนป้องกัน และยารักษาโรค แหล่งความรู้การเลี้ยงไก่พื้นเมืองเกษตรกรได้รับจากเพื่อนบ้านที่เลี้ยงไก่ เช่นเดียวกัน เทคโนโลยีการเลี้ยงไก่พื้นเมืองที่เกษตรกรต้องการในระดับสูง ได้แก่ วัคซีนป้องกันโรค พันธุ์ไก่พื้นเมืองทีให้ผลผลิตสูงและต้านทานโรค การฟักไข่ การใช้และผสมยาปฏิชีวนะลง ในน้ำให้ไก่กินส่วนเทคโนโลยีการเลี้ยงไก่พื้นเมืองที่เกษตรกรต้องการอยู่ในระดับปานกลาง คือ อุปกรณ์เลี้ยงไก่ วิธีการให้วัคซีน การส่องไข่ วิธีการป้องกันและกำจัดพยาธิ การป้องกัน และรักษาโรคในไก่ การให้อาหารเสริมที่เป็นประโยชน์และหาง่ายในท้องถิ่น และเทคโน โลยีที่เกษตรกรต้องการในระดับต่ำ คือ การสร้างเล้าไก่ ปัญหาและอุปสรรคในการเลี้ยงไก่พื้นเมือง พบว่า ไก่ที่เกษตรกรเลี้ยงไว้ตายแบบ ยกเล้าเนื่องจากมีการระบาดของโรคเป็นประจำทุกปี สาเหตุของปัญหาเนื่องมาจากเกษตรกร ขาดความรู้ในเรื่องการให้วัคซีนป้องกันโรค และปัญหารองลงมา คือ วิธีการเลี้ยง เกษตรกร ส่วนใหญ่เลี้ยงโดยวิธีปล่อยให้ไก่หากินเองตามธรรมชาติ ไก่มีโอกาสได้รับโรคระบาดง่าย ซึ่งเป็นสาเหตุที่สำคัญที่ทำให้ไก่ตาย ข้อเสนอแนะจากผลการวิจัย เจ้าหน้าที่ของรัฐหรือหน่วยที่เกี่ยวข้องควรดำเนินการจัด ฝึกอบรมเรื่องการเลี้ยงไก่พื้นเมือง การใช้วัคซีนป้องกันโรค รวมทั้งให้คำปรึกษาและ สนับสุนนให้เกษตรกรจัดตั้งกลุ่มให้วัคซีนเพื่อป้องกันโรคระบาดและควรดำเนินการรณรงค์ ให้ความรู้เรื่องการเลี้ยงไก่แก่เกษตรกร รวมทั้งส่งเสริมให้เกษตกรปรับปรุงพันธุ์ไก่ พื้นเมือง โดยการนำไก่พ่อพันธุ์ที่ดีมาผสมพันธุ์กับไก่ที่เลี้ยงไว้ในอย่างสม่ำเสมอควร สร้างทัศนคติใหม่แก่เกษตรกรในการแยก "ไก่เจ้าเล้า" ออกจากไก่พันธุ์ดี เมื่อไก่พันธุ์ดี มีอายุมากกว่า 1-2 ปี เพื่อช่วยลดปัญหาการผสมเลือดชิด