การทำให้ได้โปรโตพลาสต์ และทำให้โปรโตพลาสต์งอกได้ ทำขึ้นในเห็ด 2 ชนิด ในส่วน ผสมของเอนไซม์เซลลูเลสกับ ไคติเนสที่ pH 4.6 สำหรับเห็ดหอม (Lentinus edodes) และส่วนผสมของเอนไซม์เซลลูเลส ไคติเนส และเบต้า-กลูคูไรนิเดส ที่ pH เดียวกันสำหรับเห็ด นางรม (Pleurotus ostreatus) ในเห็ดหอมการเตรียมโปรโตพลาสต์ในปริมาณ 5.4x10(4) โปรโตพลาสต์ต่อมิลลิลิตรต่อ 72 ชั่วโมง กับในเห็ดนางรม 1.2x10(5) โปรโตพลาสต์ต่อ มิลลิลิตรต่อ 96 ชั่วโมง ได้ปริมาณโปรโตพลาสต์ที่งอกออกมามากกว่า 6.54 เปอร์เซ็นต์และ 0.5 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ ปัจจัยที่มีผลต่อการปล่อยโปรโตพลาสต์ ได้มีการศึกษาเพื่อให้ได้ ปริมาณโปรโตพลาสต์สูงสุด พบว่า ในเห็ดหอม แมนนิทอล 0.6 โมล เป็นสารที่ช่วยให้เกิด การคงตัวที่ดีที่สุด การงอกโปรโตพลาสต์จากเส้นใยของเห็ดหอมได้มีการทดสอบบนอาหาร Patato Dextrose Agar (PDA), Malt Yeast extract and Glucose (MYG) และ Malt Yeast extract Glucose and Peptone (MYGP) ซึ่งผสมวุ้นที่ปริมาณต่างๆ กัน พบว่า PDA ที่ผสมด้วยวุ้น (Bacto) 1 เปอร์เซ็นต์ ให้ผลผลิตสูงสุด ควมเข้มข้นของ PEG ที่เหมาะสมแก่การหลอมรวมโปรโตพลาสต์ของเห็ดนางรม และเห็ดหอม คือ 20 หรือ 30 เปอร์เซ็นต์ โดยน้ำหนักต่อปริมาตร การหลอมรวมโปรโตพลาสต์ในเห็ดชนิด (species) เดียวกัน ทั้งใน เห็ดนางรมหรือเห็ดหอมนั้น ได้จับคู่กันในรูปแบบ Mon(x)Mon เช่น PN(x)PN หรือ LN(x)LN, P2N(x)P2N หรือ L2N(x)L2N การหลอมรวมข้ามสกุล (genus) ก็จับคู่คล้ายกัน เช่น PN(x)PN, PNxL2N, P2NxLN และ P2NxL2N รูปแบบไอโซไซม์เอสเทอเรสและเปอร์ ออกซิเดส ของผลผลิตจากการหลอมรวมโปรโตพลาสต์ ไม่ว่าจะเป็นการหลอมรวมภายใน ชนิด (species) เดียว หรือต่างสกุล (genus) กัน ได้นำมาเปรียบเทียบกับสายพันธุ์ พ่อแม่ พบความแตกต่างระหว่างพันธุ์พ่อแม่กับผลผลิตที่ได้จากการหลอมรวมของโปรโตรพลาสต์ ในรูปแบบไอโซไซม์เอสเทอเรส