การศึกษาลักษณะทางสรีรวิทยาของเห็ดนางรมลูกผสมสายพันธุ์ KDCM-4 โดยผสมขี้เลื่อย ไม้นุ่นต่อขี้เลื่อยไม้ยางพาราในอัตราส่วน 1:0, 0:1, 1:3, 3:1 และขี้เลื่อยไม้ฉำฉาต่อ ไม้ยางพาราในอัตราส่วน 1:1 พบว่า ขี้เลื่อยไม้นุ่นต่อขี้เลื่อยไม้ยางพาราในอัตราส่วน 1:1 ให้ผลผลิตสูงสุด การใช้ระดับปูนขาว 1,2 และ 3% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้ง พบว่า ปูนขาว 1% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้งให้ผลผลิตสูงสุดและผลผลิตจะลดลงเมื่อให้ปูนขาวระดับ 2 และ 3% การใช้แมกนีเซียมซัลเฟต 1.5, 3 และ 4.5% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้ง พบว่า แมกนีเซียม ซัลเฟต 4.5% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้งให้ผลผลิตสูงสุด และพบว่ามีปฏิสัมพันธ์ระหว่างปูนขาว และแมกนีเซียมซัลเฟตโดยการใช้ระดับปูนขาว 1% ร่วมกับแมกนีเซียมซัลเฟต 1.5% เป็นระดับ ที่เหมาะสมในการผลิตเห็ด เมื่อใช้ระดับรำละเอียด 5 ระดับ คือ 8,14,20,26 และ 32% ของ น้ำหนักขี้เลื่อยแห้ง พบว่ารำละเอียด 20% ให้ผลผลิตสูงสุดการใช้ระดับความชื้นในวัสดุเพาะ 3 ระดับ คือ 70, 72 และ 74% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้ง พบว่า ความชื้น 74% ของน้ำหนัก ขี้เลื่อยแห้งให้ผลผลิตสูงสุด และเมื่อเปรียบเทียบสูตรวัสดุเพาะ พบว่า สูตรที่ 1 ซึ่ง ประกอบด้วยขี้เลื่อยไม้นุ่นต่อขี้เลื่อยไม้ยางพาราในอัตราส่วน 1:1 รำละเอียด 20% ของ น้ำหนักขี้เลื่อยแห้ง ปูนขาว 1% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้ง แมกนีเซียมซัลเฟต 1.5% ของน้ำหนัก ขี้เลื่อยแห้ง ความชื้น 74% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้งให้ผลผลิตสูงกว่าสูตรที่ 2 อันประกอบ ด้วย ขี้เลื่อยไม้นุ่นต่อขี้เลื่อยไม้ยางพาราในอัตราส่วน 1:1 รำละเอียด 10% ของน้ำหนัก ขี้เลื่อยแห้ง ปูนขาว 1% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้ง แมกนีเซียมซัลเฟต 0.2% ของน้ำหนัก ขี้เลื่อยแห้งความชื้น 70% ของน้ำหนักขี้เลื่อยแห้ง การทดสอบผลผลิตเห็ดสายพันธุ์ลูกผสมสกุลพลูโรตัสที่คัดไว้ 5 สายพันธุ์เปรียบเทียบกับ แม่พันธุ์นางรมจากญี่ปุ่น (KD1) และนางรมฮังการีของภาควิชาพืชสวน (CM1) พบว่า เห็ดนางรมฮังการีของภาควิชาพืชสวน (CM1) ให้ผลผลิตสูงสุด รองลงมาได้แก่เห็ดลูกผสม สายพันธุ์ KDCM-4 และเห็ดลูกผสมสายพันธุ์ KDCM-3 ให้ผลผลิตต่ำสุด เมื่อนำเห็ดทั้ง 7 สายพันธุ์มาวิเคราะห์หารูปแบบไอโซไซม์ esterase, peroxidase และ acid phosphatase โดยใช้ polyacrylamide gel 8.5% ผลปรากฎว่า ไซโมแกรมของเส้นใย เห็ดลูกผสมมีความสัมพันธ์ที่ชัดเจนกับไซโมแกรมของเส้นใยพ่อแม่ โดยแถบสีส่วนใหญ่ที่ปรากฎ ตรงกันกับแถบสีของแม่พันธุ์นางรมจากญี่ปุ่น