การปรับปรุงพันธุ์เห็ดนางรมโดยการผสมแบบ mono-mono และตามด้วยการผสมแบบ dimon พันธุ์เริ่มต้นทีมีสองนิวเคลียส (dikaryonic cultivar) คือเห็ดนางรมสีเทาพันธุ์ CM 5 (ชนิดฤดูหนาว สีเทา หรือเยอรมัน) และเห็ดลูกผสม KDCM4 (A4) (ลูกผสมระหว่างชนิด ฤดูหนาวกับชนิดฟลอริดา หรือฤดูร้อน) พันธุ์ที่มีนิวเคลียสคู่พันธุ์อื่นๆ ได้แก่ KD1, KD2 KDCM2, KDCM3, และ KDCM4 (A4) การผสมแบบ mono-mono ทำโดยใช้เส้นใยจากสปอร์เดี่ยว 16x16 ตัวที่รวบรวมจากเห็ด นางรมสีเทาพันธุ์ CM5 และเห็ดลูกผสม KDCM4(A4) รวมทั้งหมดมี 256 สายพันธุ์ โดยพบข้อยึด ระหว่างเซล 107 สายพันธุ์ ที่สร้างดอกได้มีเพียง 15 สายพันธุ์ มี 9 สายพันธุ์ที่มีคุณภาพและ รูปร่างของดอกเห็ดดี เมื่อนำสายพันธุ์ทั้ง 9 (สายพันธุ์ที่ 1-9) ไปเปรียบเทียบผลผลิตใน การเพาะพบว่าสายพันธุ์ที่ 1 ให้ผลผลิตสูงที่สุด การผสมแบบ dimon ทำโดยใช้เส้นใยที่มีนิวเคลียสคู่ 11 สายพันธุ์ (สายพันธุ์ที่ให้ผล ผลิตสูงสุดที่ 1-6 ในลูกผสมชั่วที่ 1) และสายพันธุ์เริ่มต้นอีก 5 สายพันธุ์ ผสมกับเส้นใย นิวเคลียสเดี่ยว 20 สายเชื้อซึ่งคัดจากสายพันธุ์ที่ 1 มีคู่ผสมแบบ dimon ทั้งหมด 11x20 = 220 คู่ผสม คัดได้สายพันธุ์ที่มีคุณภาพดีตามต้องการ 9 สายพันธุ์ (สายพันที่ 1-9) เมื่อทดสอบผลผลิตทั้ง 9 สายพันธุ์เปรียบเทียบกับพ่อแม่ดั้งเดิม (เห็ดนางรมสีเทา พันธุ์ CM5 และเห็ดนางรมชนิดสีขาวหรือฤดูร้อนหรือฟลอริด้า) ที่อุณหภูมิห้อง พบว่าสายพันธุ์ ดั้งเดิมคือเห็ดนางรมชนิดฟลอริด้าที่ปรับตัวเข้ากับอุณหภูมิสูง ให้ผลผลิตสูงสุดโดยสาย พันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงเป็นอันดับสองเป็นลูกผสมแบบ dimon จำนวน 3 สายพันธุ์ ซึ่งลูกผสม ทั้ง 3 สายพันธุ์นี้ให้ผลผลิตเท่ากับสายพันธุ์ดั้งเดิมคือเห็ดนางรมสีเทาพันธุ์ CM 5 ที่เพาะ ในห้องเย็น