การผสมพันธุ์แบบ mono-mono crossing ระหว่างเห็ดนางรมชนิดฟลอริดา และเห็ดลูกผสม KDCM4 ดัดลูกผสมที่มีลักษณะดีได้ 12 สายพันธุ์ เมื่อนำลูกผสมทั้งหมด มาเปรียบเทียบผลผลิต ทั้งในฤดูฝนและฤดูหนาว พบว่าในฤดูหนาว โดยเฉลี่ยจะมีการเจริญเติบโต และให้ผลผลิตสูงกว่า ในฤดูฝน สายพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงสุด คือสายพันธุ์ที่ 3 (Py2 x A7) ให้ผลผลิตเฉลี่ย 195.8 กรัม/ถุง นำเส้นใยนิวเคลียสเดี่ยว (monokaryotic mycelium) ของสายพันธุ์นี้ (Py2 x A7) ไปผสม แบบ di-mon crossing กับสายพันธุ์ที่เป็นเครือญาติเดียวกัน 5 สายพันธุ์ คือ KD1, KD3, KDCM2, KDCM3, KDCM4 และลูกผสมที่ให้ผลผลิตเฉลี่ยรองลงมาอีก 5 สายพันธุ์ คือ สายพันธุ์ที่ 1 (Py6 x A9) 4 (Py8 x A7), 5 (Py6 x A1), 6 (Py3 x A1), 7 (Py3 x A7) รวมทั้งตัวมันเอง คือ สายพันธุ์ที่ 3 (Py2 x A7) ได้ลูกผสมทั้งหมด 220 คู่ผสม แต่พบข้อยึดระหว่างเซล 187 คู่ ผสม คัดเลือกสายพันธุ์ที่มีลักษณะดีได้ 9 สายพันธุ์ คือมีสีครีม ถึงครีมเข้ม ฟอร์มดอกกลม เส้นผ่าศูนย์กลางหมวกดอกประมาณ 3-5.5 ซม. และมีความเปราะค่อนข้างมาก เมื่อนำมา เปรียบเทียบผลผลิต กับเห็ดนางรมต้นกำเนิด พบว่าเห็ดนางรมชนิดฟลอริดาให้ผลผลิตเพียง 134.2 กรัม/ถุง ในขณะที่สายพันธุ์ลูกผสมที่ได้มีจำนวน 4 สายพันธุ์ ที่ให้ผลผลิตสูงกว่า ซึ่งให้ค่าเฉลี่ยเป็น 168.2, 144.2, 148.2, 144.1 กรัม/ถุง ตามลำดับ