การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาพฤติกรรมการป้องกันโรคพิษตะกั่ว และ ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการป้องกันโรคพิษตะกั่วกับอายุ ระยะเวลาการทำงาน ลักษณะของงาน ที่ปฏิบัติ ระดับตะกั่วในเลือดของผู้ใช้แรงงาน จากฝ่ายผลิตของโรงงานแห่งหนึ่งในเขตนิคม อุตสาหกรรมภาคเหนือ จังหวัดลำพูน กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ใช้แรงงาน 180 คน ได้จากการสุ่ม ตัวอย่างแบบง่ายเครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้นและบันทึกผลระดับตะกั่ว ในเลือดของผู้ใช้แรงงานที่ได้รับจากสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดลำพูน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ สถิติเชิงพรรณนา และทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร โดยใช้ไค-สแควร์และสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการศึกษา พบว่าผู้ใช้แรงงานมีพฤติกรรมการป้องกันโรคพิษตะกั่วอยู่ในระดับดีร้อยละ 12.8 ระดับปานกลางและระดับต่ำ ร้อยละ 46.1 และ 41.1 ตามลำดับ อายุและลักษณะงานมีความ สัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคพิษตะกั่วอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ(p<0.05)นอกจากนี้พบว่า ระดับตะกั่วในเลือดมีความสัมพันธ์ในเชิงลบกับพฤติกรรม การป้องกันโรคพิษตะกั่วอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (r=-0.59 p<0.05)โดยผู้ใช้แรงงาน ที่มีการใช้อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคลตั้งแต่ 2 ชนิดขึ้นไปเป็นประจำทุกครั้งในการปฏิบัติงานมีแนวโน้มที่จะมีระดับตะกั่วในเลือดต่ำกว่า ผู้ใช้แรงงานที่มีการใช้อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคลเพียงชนิดเดียวและไม่พบความสัมพันธ์ระหว่าง ระยะเวลาการทำงานกับพฤติกรรมการป้องกันโรคพิษตะกั่ว ผลที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า ผู้ใช้แรงงานที่ปฏิบัติงานสัมผัสกับตะกั่ว มีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคพิษตะกั่ว พฤติกรรมอนามัยที่ไม่ถูกต้องในขณะปฏิบัติงานและการ ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคลไม่สม่ำเสมอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเพิ่มขึ้นกับระดับ ตะกั่วในเลือดของผู้ใช้แรงงาน ดังนั้นผู้ใช้แรงงานควรจะได้รับคำแนะนำและส่งเสริมที่ถูกต้อง ในการปฏิบัติโดยเฉพาะการสัมผัสกับสารตะกั่วและการใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายที่ถูกต้อง ในการทำงาน นอกจากนี้ควรมีมาตรการเฝ้าระวังและการควบคุมป้องกันโรคพิษตะกั่วอย่างมี ประสิทธิภาพ