การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความเชื่อด้านสุขภาพและพฤติกรรมการดูแลบุตร อายุ 0-5 ปี และความสัมพันะ์ระหว่างความเชื่อด้านสุขภาพ กับพฤติกรรมการดูแลบุตรอายุ 0-5 ปี เมื่อติดเชื้อเฉียบพลันระบบหายใจของมารดาชาวเขาเผ่าม้ง ประชากร คือ มารดาชาวเขาเผ่าม้ง ในหมู่บ้านพญาพิภักดิ์ ตำบลยางฮอม อำเภอขุนตาล จังหวัดเชียงราย จำนวน 75 คน ที่มีบุตรอายุ ต่ำกว่า 5 ปี ซึ่งบุตรเคยติดเชื้อเฉียบพลันระบบหายใจ ในระหว่างเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2539- เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิง พรรณนา และทดสอบสมมติฐานโดยใช้การทดสอบ ไค-สแควร์ ผลการศึกษา พบว่า ประชากรที่ศึกษามีความเชื่อถูกต้องในด้านการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการ เกิดโรค และด้านการรับรู้ประโยชน์และอุปสรรคในการป้องกันโรคและดูแลบุตรเมื่อติดเชื้อเฉียบพลัน ระบบหายใจ ร้อยละ 65.3 และ 68.0 ตามลำดับ ส่วนความเชื่อด้านการรับรู้ความรุนแรงของโรค และความเชื่อด้านแรงจูงใจในเรื่องสุขภาพ พบว่า ประชากรมีความเชื่อถูกต้อง ร้อยละ 44.0 และ 40.0 ตามลำดับ ด้านพฤติกรรมการดูแลบุตรเมื่อติดเชื้อเฉียบพลันระบบหายใจ พบว่า เมื่อบุตร มีไข้ มีน้ำมูก ไอ และอุจจาระร่วง ประชากรมีพฤติกรรมการดูแลบุตรเหมาะสม ร้อยละ 50.0 56.0 61.3 และ 69.3 ตามลำดับ ส่วนพฤติกรรมการดูแลบุตรเมื่ออาเจียน การดูแลทั่วไป และการสังเกตอาการระหว่างที่มีการติดเชื้อเฉียบพลันระบบหายใจ พบว่าประชากรมีพฤติกรรมการ ดูแลบุตรเหมาะสมเพียงร้อยละ 40.0 และ 44.0 ตามลำดับ การทดสอบความสัมพันธ์พบว่า ความเชื่อด้านสุขภาพมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดูแลบุตรเมื่อติดเชื้อเฉียบพลันระบบหายใจ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.001) จากผลการศึกษา พบว่า ประชากรบางส่วนยังมีความเชื่อด้านสุขภาพที่ไม่ถูกต้อง และมี พฤติกรรมการดูแลบุตรเมื่อติดเชื้อเฉียบพลันระบบหายใจที่ไม่เหมาะสม ดังนั้นเจ้าหน้าที่ สาธารณสุขจึงควรตระหนักถึงความสำคัญของการให้ความรู้และคำแนะนำแก่ประชากรชาวเขาให้มีการ ปรับเปลี่ยนความเชื่อด้านสุขภาพที่ไม่ถูกต้อง เพื่อส่งผลให้มีพฤติกรรมการดูแลเด็กเมื่อติดเชื้อ เฉียบพลันระบบหายใจที่เหมาะสม