การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นมาและเหตุผล ของการกำหนด พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 ปัจจัยส่วนบุคคล และปัจจัยที่เกี่ยวกับ พ.ร.บ.ฯ ที่มีความสัมพันธ์ ต่อผลของการนำ พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 ไปปฏิบัติ นอกจากนั้นยังศึกษาถึงปัญหาและอุปสรรคที่เกิดจากการ นำ พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 ไปปฏิบัติ โดยเลือกศึกษาเฉพาะในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ผู้ให้ข้อมูลจำนวน 231 คน ในการศึกษาครั้งนี้ถูกสุ่ม จากผู้ประสบภัยที่ได้รับความเสียหายต่อร่างกายจากอุบัติเหตุ รถและญาติของผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ข้อมูลเก็บรวบรวมโดยใช้แบบสอบถามและนำ ข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์โดยใช้คอมพิวเตอร์ โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/Window สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ และการวิเคราะห์แบบลอจิสติก ที่ระดับ นัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ปัจจัยส่วนบุคคล อันได้แก่ ระดับการศึกษา, รายได้, อาชีพ, ประเภทรถ ไม่มีความสัมพันธ์กับความสำเร็จของการนำ พ.ร.บ.ฯ ไปปฏิบัติอย่างมีประสิทธิผล 2. ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับ พ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัย จากรถ พ.ศ.2535 ได้แก่ งบประมาณ, ปริมาณบุคลากรที่ให้ บริการ, สภาวะทางเศรษฐกิจ และสภาวะทางสังคม มีความ สัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันกับความสำเร็จของการนำ พ.ร.บ.ฯ ไปปฏิบัติอย่างมีประสิทธิผล 3. ปัญหาส่วนมากที่เกิดขึ้นจากการใช้ พ.ร.บ.คุ้มครอง ผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ.2535 คือ ปัญหาที่เกิดจากบริษัทประกันภัย ได้แก่1. การชดใช้ค่าเสียหายไม่ครบตามจำนวนภายในเวลา ที่กฎหมายกำหนด2. ความไม่สนใจในการให้บริการ ขั้นตอนในการติดต่อ เรียกร้องค่าเสียหายและเตรียมเอกสารมีความยุ่งยาก3. ความรู้ความเข้าใจของผู้ประสบภัยจากรถและ เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับนโยบายนี้ยังไม่ดีพอ4. ค่าชดเชยไม่เพียงพอกับค่าเสียหายที่ได้จ่ายจริง เป็นปัญหาในการนำ พ.ร.บ.ฯ ไปปฏิบัติ