การค้นคว้าแบบอิสระ เรื่องทัศนะของแรงงานไทยในจังหวัด ลำปางต่อการไปทำงานต่างประเทศนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษา ถึงมูลเหตุ สิ่งจูงใจ ความคาดหวัง ปัญหาอุปสรรค ในการไปทำงาน ต่างประเทศ 2) เพื่อศึกษาถึงพัฒนาการที่แรงงานไทยได้รับ ทั้งใน ด้านทักษะฝีมือ ความรู้ความสามารถ และฐานะความเป็นอยู่ 3) เพื่อศึกษาถึงการกำหนดแนวทางดำเนินชีวิตของแรงงานไทย หลังการกลับจากต่างประเทศ และ 4) เพื่อศึกษาถึงความเหมาะสม ของนโยบายส่งเสริมแรงงานไทยไปทำงานต่างประเทศ ว่ามีความ เหมาะสมสอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจและสังคม ในปัจจุบันหรือไม่ จากผลการศึกษาพบว่า แรงงานไทยในจังหวัดลำปางที่ไป ทำงานต่างประเทศ จะมีอายุต่ำสุด 19 ปี สูงสุด 54 ปี เป็นชาย มากกว่าหญิง จะเป็นผู้มีการศึกษา ระดับ ป.4-ม.3 ส่วนใหญ่มี อาชีพ ทำไร่ ทำนา และรับจ้างทั่วไป มีฐานะไม่ดี บางคนยังมี ภาระหนี้สินจำนวนมาก และส่วนใหญ่เป็นแรงงานที่ไปทำงานต่าง ประเทศเป็นครั้งแรก ประเทศที่มีผู้ไปทำงานมากที่สุดคือไต้หวัน สาเหตุที่ทำให้แรงงานไทยไปทำงานต่างประเทศที่สำคัญ คือ อัตราค่าจ้างในประเทศที่ต่ำ ไม่เพียงพอที่จะใช้จ่ายจึงต้อง เลือกไปทำงานในต่างประเทศ โดยมีความคาดหวังว่าจะสามารถ เก็บรวบรวมเงินให้ได้จำนวนหนึ่ง สำหรับปัญหาอุปสรรคที่สำคัญ ของการไปทำงานต่างประเทศ คือ การถูกหลอกลวง และการ ถูกเรียกเก็บเงินค่าบริการสูงเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด เนื่องจาก แรงงานนิยมที่จะสมัครงานผ่านสายหรือนายหน้าเถื่อนมากกว่าจะ สมัครผ่านสำนักงานจัดหางานของรัฐ เพราะเห็นว่าล่าช้าและไม่มี ความสะดวก ในด้านการพัฒนาที่แรงงานไทยได้รับจากการไปทำงาน ต่างประเทศนั้น ปรากฎว่า มีเพียงด้านฐานะความเป็นอยู่เท่านั้น ที่ดีขึ้น ส่วนในด้านทักษะฝีมือ ความรู้ความสามารถนั้น แทบจะ ไม่ได้เพิ่มเลย นอกจากนี้ แรงงานไทยที่ไปทำงานในต่างประเทศ ส่วนใหญ่ไม่เคยมีการวางแผนการดำเนินชีวิตของตนเองไว้เลยว่า จะทำอะไรเมื่อกลับจากต่างประเทศแล้ว ในด้านนโยบายส่งเสริมให้แรงงานไทยไปทำงานต่างประเทศ ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ต้องมีการปรับปรุงแก้ไขให้เหมาะสม โดยเฉพาะ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดเป้าหมาย วัตถุประสงค์ และผลที่ ควรจะได้รับจากการไปทำงานในต่างประเทศ