การวิจัยครั้งนี้ มีจุดประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความ วิตกกังวลในการเรียนทักษะการพูดและผลสัมฤทธิ์ในการพูด ภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่เรียนโดยใช้ กิจกรรมที่เน้นจิตพิสัย และกิจกรรมการสอนตามปกติ กลุ่ม ตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 89 คน ที่ กำลังเรียนรายวิชาภาษาอังกฤษหลัก 1 (อ 011) โรงเรียน นวมินทราชูทิศพายัพ อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ในภาค เรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2539 แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่ม ทดลอง 44 คน และกลุ่มควบคุม 45 คน จากการทดสอบความ มีนัยสำคัญของมัชฌิมเลขคณิตของคะแนนจากแบบสอบถามความ วิตกกังวลในการเรียนทักษะการพูดและคะแนนความสามารถใน การพูดด้วยค่าที (t-test) พบว่า ความวิตกกังวลในการเรียน ทักษะการพูด และความสามารถในการพูดของนักเรียนทั้งสองกลุ่ม ไม่แตกต่างกัน ผู้วิจัยดำเนินการสอนกลุ่มทดลองโดยใช้กิจกรรม ที่เน้นจิตพิสัย และสอนกลุ่มควบคุมโดยใช้กิจกรรมการสอนตาม ปกติ เป็นเวลา 5 สัปดาห์ หลังจากนั้นให้นักเรียนตอบแบบ สอบถามความวิตกกังวลในการเรียนทักษะการพูด และทดสอบ ผลสัมฤทธิ์ในการพูดหลังจากสอนจบทุกเนื้อหา วิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้การทดสอบที (t-test) ผลการวิจัยเป็นดังต่อไปนี้ 1. นักเรียนที่เรียนโดยใช้กิจกรรมที่เน้นจิตพิสัยมีความ วิตกกังวลในการเรียนทักษะการพูดต่ำกว่านักเรียนที่เรียนโดยใช้ กิจกรรมการสอนตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2. นักเรียนที่เรียนโดยใช้กิจกรรมที่เน้นจิตพิสัยมีผล สัมฤทธิ์ในการพูดภาษาอังกฤษสูงกว่านักเรียนที่เรียนโดยใช้ กิจกรรมการสอนตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001