วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาการสร้าง มุขตลกในเรื่องขำขันของล้านนาและความสัมพันธ์ของ "คน" ในสังคมล้านนา ที่สะท้อนจากเรื่องขำขัน โดยรวบรวมข้อมูล และประมวลสืบสร้างข้อมูลจากแถบบันทึกเสียงของสถาบันวิจัย สังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และข้อมูลจากเอกสารต่างๆ ซึ่งเป็นนิทานพื้นบ้านล้านนา โดยเฉพาะที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้อง กับมุขตลก จากนั้นจึงนำมาจำแนกข้อมูลตามแนวคิดของรูปแบบ นิทาน (Form) ในเชิงคติชนวิทยา จากการรวบรวมเรื่องขำขันของล้านนารวมทั้งสิ้น 740 เรื่อง ผู้วิจัยพบว่าพฤติกรรมแสดง 17 พฤติกรรม ที่กระจายตาม กลุ่มตัวละครทั้ง 8 กลุ่ม เป็นการสร้างมุขตลกในเรื่องขำขันของ ล้านนา พฤติกรรมแสดงดังกล่าวได้ว่า การใช้กลลวง เรื่อง เกี่ยวกับเพศ ความหลงลืม-ขาดสติ ความโง่-ฉลาด ความ ละโมบ-ตระหนี่ เรื่องโม้-โอ้อวด ความเข้าใจผิด ความกลัว เสียหน้า การเย้ยหยัน ความเกี่ยงงอน ความเขินอาย ความ กลัวเกินเหตุ การกล่าวหาที่ผิด ความเกียจคร้าน ชีวิตผกผัน ความโกรธ และการใช้ภาษาสื่อสาร พฤติกรรมแสดงที่ถูกนำ มาใช้มากที่สุดคือ การแสดงความโง่-ฉลาด ของตัวละคร รองลงมาคือ ความเข้าใจผิดและการใช้กลลวง ส่วนพฤติกรรม แสดงที่ใช้น้อยที่สุด คือ ความเกี่ยงงอน นอกจากนี้ผู้วิจัยยัง พบว่า การสร้างมุขตลกในเรื่องขำขันของล้านนากำหนดให้ ตัวละครมีพฤติกรรมแสดงอย่างน้อย 1 พฤติกรรม แต่ไม่เกิน 4 พฤติกรรม กล่าวคือ ตัวละครในเรื่องขำขันของล้านนาที่มี พฤติกรรมแสดง 1 พฤติกรรม มีจำนวน 366 เรื่อง พฤติกรรม แสดง 2 พฤติกรรม มีจำนวน 323 เรื่อง พฤติกรรมแสดง 3 พฤติกรรมมีจำนวน 48 เรื่อง และพฤติกรรมแสดง 4 พฤติกรรม มี 3 เรื่อง ในด้านความสัมพันธ์ของ "คน" ในสังคมล้านนาที่สะท้อน จากเรื่องขำขัน ผู้วิจัยพบว่าความสัมพันธ์ของ "คน" ในสังคม ล้านนาจัดแบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มคนในครอบครัว กลุ่ม คนในชุมชน กลุ่มผู้ปกครองกับผู้ถูกปกครอง และกลุ่มคนต่างถิ่น ต่างชาติ และต่างชาติพันธุ์ อย่างไรก็ตาม ในด้านบทบาทและความสำคัญของเรื่อง ขำขัน นอกจากจะสร้างความหรรษาแล้ว ยังเป็นกลไกหนึ่งที่ช่วย ควบคุมพฤติกรรมของสมาชิกในสังคมโดยอ้อมอีกด้วย