การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความพึงพอใจ ในงาน การปฏิบัติงาน และความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจ ในงานและการปฏิบัติงานของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลชุมชน เขต 8 กลุ่มตัวอย่างคือ พยาบาลวิชาชีพ จำนวน 174 คน และ ผู้บังคับบัญชาของพยาบาลวิชาชีพ จำนวน 79 คน ซึ่งใช้วิธีสุ่ม ตัวอย่างแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม 2 ชุด ชุดที่ หนึ่ง ประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล และแบบวัดความ พึงพอใจในงานตามทฤษฎีการจูงใจของเฮอร์ซเบอร์ก ซึ่งผู้วิจัย สร้างขึ้นเอง และชุดที่สอง เป็นแบบประเมินการปฏิบัติงานที่ ผู้วิจัยดัดแปลงมาจากแบบประเมินความสามารถในการปฏิบัติงาน ของพยาบาลวิชาชีพตามแนวคิดของชวิเรียน (Schwirian, 1978) ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาและค่าความเชื่อมั่นโดย ผู้ทรงคุณวุฒิ ได้ค่าสัมประสิทธิ์ความเชื่อมั่นแอลฟาของครอนบาค ของแบบสอบถามชุดที่หนึ่งเท่ากับ 0.96 และชุดที่สองเท่ากับ 0.97 วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิเคราะห์ข้อมูล พบว่า 1. ความพึงพอใจในงานโดยรวมของพยาบาลวิชาชีพใน โรงพยาบาลชุมชน เขต 8 อยู่ในระดับปานกลาง โดยมีความพึง พอใจในปัจจัยจูงใจ และปัจจัยค้ำจุนอยู่ในระดับปานกลาง และมี ความพึงพอใจในองค์ประกอบของปัจจัยจูงใจด้านความรับผิดชอบ อยู่ในระดับสูง ด้านความสำเร็จในงาน การได้รับการยอมรับนับถือ ลักษณะงาน ความก้าวหน้าในงาน อยู่ในระดับปานกลาง และมีความ พึงพอใจในองค์ประกอบของปัจจัยค้ำจุนด้านค่าตอบแทน การนิเทศงาน สัมพันธภาพระหว่างบุคคล นโยบายขององค์การ สภาพการทำงาน และความมั่นคงปลอดภัยในงาน อยู่ในระดับปานกลาง 2. การปฏิบัติงานโดยรวมของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาล ชุมชน เขต 8 อยู่ในระดับสูง และผลการวิเคราะห์รายด้านพบว่า มีการปฏิบัติงานด้านการเป็นผู้นำ ด้านการสร้างสัมพันธภาพและการ ติดต่อสื่อสาร ด้านการดูแลผู้ป่วยภาวะวิกฤต ด้านการสอนและการ ให้ความร่วมมือ ด้านการวางแผนและประเมินผลการพยาบาล และ ด้านการพัฒนาตนเองด้านวิชาชีพ อยู่ในระดับสูง 3. ความพึงพอใจในงานของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาล ชุมชน เขต 8 มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำกับการปฏิบัติงาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .1968) 4. ความพึงพอใจในงานของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาล ชุมชน เขต 8 มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำกับการปฏิบัติงาน ด้านการดูแลผู้ป่วยภาวะวิกฤต ด้านการสอนและการให้ความร่วมมือ ด้านการพัฒนาตนเองด้านวิชาชีพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = 2032, .2132 และ .2020 ตามลำดับ) และมีความสัมพันธ์ ทางบวกในระดับต่ำกับการปฏิบัติงานด้านการเป็นผู้นำ ด้านการวาง แผนและประเมินผลการพยาบาล และด้านการสร้างสัมพันธภาพและ การติดต่อสื่อสาร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .1558, .1858, และ .1698 ตามลำดับ)