ได้มีการแบ่งเส้นใยนิวเคลียสเดี่ยวที่งอกจากสปอร์เดี่ยว ทั้งหมด 42 สายพันธุ์ ออกเป็น 4 กลุ่ม คือเส้นใยที่เจริญเร็วมาก เจริญเร็ว เจริญช้าและเจริญช้ามาก แต่ละกลุ่มคัดให้มีเส้นใย นิวเคลียสเดี่ยว 5 สายพันธุ์แล้วผสมแบบพบกันหมด พบคู่ผสมที่ มีข้อยึดระหว่างเซลอยู่ 40 คู่ผสม และมีเพียง 24 คู่ผสมที่ เกิดดอกเห็ดได้ ในการศึกษาครั้งนี้พบว่าการเกิดข้อยึดระหว่างเซลและ การเกิดดอกเห็ดได้ดีนั้นจะได้จากการผสมข้ามระหว่างสามกลุ่ม แรกที่เส้นใยมีอัตราการเจริญเร็ว การผสมในกลุ่มเดียวกันหรือ กับพวกที่เส้นใยมีอัตราการเจริญช้ามากจะไม่มีการสร้างข้อยึด ระหว่างเซลหรือให้ผลผลิตที่น่าพอใจ ศักยภาพในการให้ผลผลิตของลูกผสมนิวเคลียสคู่นั้นไม่ อาจระบุได้จากไซโมแกรมของไอโซไซม์ esterase, acid phosphatase หรือโปรตีนทั้งหมดของเส้นใยนิวเคลียสเดี่ยว สำหรับการเกิดของเส้นใยนิวเคลียสคู่นั้นไม่อาจระบุได้ว่าเกิด จากการผสมของเส้นใยนิวเคลียสเดี่ยวคู่ใด จากการศึกษาอัตราส่วนของขี้เลื่อยไม้ฉำฉาต่อขี้เลื่อย ไม้ยางพาราที่ใช้ในการทดลองเพาะเห็ดนางรมชนิดสีเทาพันธุ์ C.M.5 ที่อัตราส่วน 4:0, 3:1, 1:1 และ 0.4 พบว่าที่ อัตราส่วน 1:1, 1:3 และ 0:4 ให้ผลผลิตสูงที่สุดและไม่ แตกต่างกันทางสถิติ ได้มีการเปรียบเทียบความชื้นของวัสดุ เพาะที่ 60, 65 และ 70 เปอร์เซนต์ พบว่าที่ความชื้น 70 เปอร์เซนต์ให้ผลผลิตสูงที่สุด การเจาะรูที่ก้นถุง 0, 1, 2 และ 3 รู ก่อนการนึ่งฆ่าเชื้อ พบว่าไม่ได้ทำให้ผลผลิตลดลง และไม่พบการปนเปื้อนเลย จากการศึกษาน้ำหนักวัสดุเพาะ ต่อถุง พบว่าเมื่อมีการเก็บผลผลิต 3 ครั้ง (40 วัน) น้ำหนัก วัสดุเพาะที่น้อยที่สุด (500 กรัม/ถุง) ให้ผลผลิตต่ำที่สุด เมื่อ เทียบกับน้ำหนักวัสดุเพาะที่สูงกว่าอีก 2 ระดับคือ 675 และ 850 กรัม/ถุง ซึ่งให้ผลผลิตที่ไม่แตกต่างกัน