การศึกษาเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทัศนคติ ของนักวิชาการเกษตร ในสถานบันอุดมศึกษาในจังหวัดเชียงใหม่ ที่มีปัญหาสิ่งแวดล้อมและเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะ พื้นฐานทั่วไปของนักวิชาการ กับทัศนคติของนักวิชาการที่ มีต่อปัญหาสิ่งแวดล้อม ประชากรที่ศึกษาเป็นนักวิชาการเกษตรในคณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชี่ยงใหม่ กับสถาบันเทคโนโลยีการเกษตรแม่โจ้ จำนวน 100 คน ใช้แบบสอบถามในการรวบรวมข้อมูล ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสถิติต่าง ๆ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าไคสแควร์(Chi-square) ผลการศึกษาพบว่า นักวิชาการเกษตรส่วนใหญ่เป็นเพศชาย สมรส แล้ว มีอายุเฉลี่ย 40.8 ปี การศึกษาส่วนใหญ่ระดับปริญญาโท รายได้เป็นเงินเดือน ส่วนใหญ่มากกว่า 90,000 บาทต่อปี ขึ้นไป ครึ่งหนึ่งของนักวิชาการเกษตร มีประสบการณ์ในการ ฝึกอบรม/สัมมนา/ดูงาน และมีอาชีพหลักอย่างเดียว นักวิชา การส่วนมากมีความรู้ทางด้านพืชมากกว่าด้านสัตว์และสังคม และส่วนใหญ่เป็นนักวิชาการสาย ก.(อาจารย์) ทัศนคติของนักวิชาการเกษตรที่มีต่อปัญหาสิ่งแวดล้อม (ด้านการใช้เครื่องทุ่นแรง การใช้ปุ๋ยเคมี และการใช้พันธุ์ พืชและพันธุ์สัตว์) อยู่ในระดับปานกลาง ส่วนทัศนคติของนัก วิชาการเกษตรที่มีต่อการใช้ยากำจัดศัตรูพืชอยู่ในระดับ ที่ดี หมายความว่า เห็นด้วยเกี่ยวกับการที่การใช้ยากำจัด ศัตรูพืชทำให้ระบบนิเวศเสื่อมลง จากการทดสอบสมมติฐาน พบว่า โดยภาพรวมแล้ว ลักษณะ พื้นฐานทั่วไปของนักวิชาการเกษตรไม่มีความสัมพันธ์กับ ปัญหาสิ่งแวดล้อม ยกเว้น เพศและตำแหน่งทางวิชาการ มีความ สัมพันธ์กับปัญหาการใช้เครื่องทุ่นแรง และระดับการศึกษา กับการฝึกอบรม/สัมมนา/ดูงาน มีความสัมพันธ์กับการใช้พันธุ์ พืชและพันธุ์สัตว์ ข้อเสนอแนะจากการศึกษาครั้งนี้ก็คือ สถาบันอุดมศึกษา ควรสนับสนุนให้นักวิชาการได้มีโอกาสศึกษาต่อเพื่อเพิ่มพูน ความรู้ เพื่อพัฒนาตัวเองให้ก้าวหน้าอยู่เสมอ ควรเปิด โอกาสให้นักวิชาการไปฝึกอบรม/สัมมนา/ดูงาน ทั้งในประเทศ และต่างประเทศให้มากขึ้น และควรสนับสนุนให้มีการปรับ เลื่อนตำแหน่งทางวิชาการให้เหมาะสม และยุติธรรมในอันที่ จะสร้างขวัญและกำลังใจในการทำงานให้มีประสิทธิภาพต่อไป