การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อการศึกษา พฤติกรรมการดูแลตนเอง ความสัมพันธ์ระหว่างความรู้สึกมี คุณค่าในตนเอง และการสนับสนุนทางด้านสังคม กับพฤติกรรม การดูแลตนเองของผู้ป่วยเบาหวานสูงอายุ และศึกษาอำนาจการ ทำนายของพฤติกรรมการดูแลตนเอง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วย เบาหวานสูงอายุชนิดไม่พึ่งอินซูลิน มีอายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป มารับการรักษา ที่คลินิกโรคเบาหวาน โรงพยาบาล อุตรดิตถ์ เลือกตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 135 คน รวบรวมข้อมูล โดยใช้ แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล ความรู้ สึกมีคุณค่าในตนเอง การสนับสนุนทางด้านสังคม และพฤติกรรม การดูแลตนเอง ที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้นเอง โดยผ่านการตรวจสอบ ความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ และหาค่าความเชื่อมั่น ได้เท่ากับ .82, .81 และ .82 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูล โดยหา ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันค่าสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์พหุคูณ และเลือกกลุ่มตัวทำนายที่ดีที่สุด โดยการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการศึกษา พบว่า พฤติกรรมการดูแลตนเองของกลุ่ม ตัวอย่างอยู่ในเกณฑ์ดี คิดเป็นร้อยละ 54.07 ความรู้สึกมี คุณค่าในตนเอง และการสนับสนุนทางด้านสังคม มีความสัมพันธ์ ทางบวกกับพฤติกรรมการดูแลตนเอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .004 ( r = .2974 และ .3201 ) และผลการวิเคราะห์ ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน พบว่า ทั้งการสนับสนุนทางด้านสังคม และระดับการศึกษาเป็นกลุ่มตัวทำนายที่ดีที่สุดสามารถร่วม ทำนายพฤติกรรมการดูแลตนเอง ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .001 และ .0001 โดยสามารถทำนายพฤติกรรมการดูแลตนเอง ได้ร้อยละ 10.25 และ 15.71 ตามลำดับ