การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาชำระต้นฉบับวรรณกรรม ล้านนาเรื่องโคลงมังทรารบเชียงใหม่ ซึ่งปรากฎในต้นฉบับใบลาน จำนวน 3 ฉบับ จารด้วยอักษรไทยนิเทศ ผู้วิจัยได้นำมาปริวรรต และสอบชำระพร้อมกับตรวจสอบกับฉบับตรวจชำระของอาจารย์ สิงฆะ วรรณสัย เพื่อให้ได้ข้อนิพนธ์สถาปนาที่ใกล้เคียงกับฉบับ ดั้งเดิมมากที่สุด ผู้วิจัยดำเนินการวิจัยตามทฤษฎีการวินิจฉัยต้นฉบับ Textual Criticism ตามที่ Paul Maas ได้รวบรวมไว้ โดยศึกษาจาก เอกสารพยานที่ปรากฎ "ตัวแผก" ซึ่งชี้ให้เห็นความสัมพันธ์ ระหว่างต้นฉบับจากการสร้างแผนภูมิแสดงความสัมพันธ์ของ เอกสารพยาน ผลของการศึกษาตามทฤษฎีดังกล่าวแสดงถึงการสืบทอด ต้นฉบับที่แบ่งได้เป็น 2 สาขาคือสาขา ได้แก่ ฉบับวัดเชียงมั่น กับฉบับ สงวน โชติสุขรัตน์ และสาขา ได้แก่ ฉบับวัดป่าแพ่ง ตามที่ผู้วิจัยได้ศึกษาอย่างละเอียดแล้ว เห็นว่าฉบับวัดเชียงมั่น เป็นฉบับที่มีความน่าเชื่อถือมากกว่าฉบับอื่น คือ มีเนื้อหาครบ ถ้วนสมบูรณ์ มีการคัดลอกที่ประณีตและแม่นยำมากกว่าฉบับอื่น ผู้วิจัยจึงใช้ต้นฉบับวัดเชียงมั่นเป็นฉบับหลักในการสร้างข้อ นิพนธ์สถาปนา และใช้ฉบับ สงวน โชติสุขรัตน์ และฉบับวัด ป่าแพ่ง เป็นฉบับสอบเทียบโดยถือหลักดังนี้ หากข้อความทั้งสองสาขาคือฉบับ ช. ส. ป. ตรงกัน จะถือเป็นข้อนิพนธ์จำลองเพื่อตรวจสอบความถูกต้องให้ได้ข้อ นิพนธ์สถาปนา หากข้อความฉบับใดฉบับหนึ่งไม่ตรงกัน ผู้วิจัย จะเลือกข้อความที่ฉบับ ช. และ ป. ตรงกันมาพิจารณาก่อน เลือกข้อความที่ฉบับ ส. และ ป. ตรงกัน พิจารณาเป็นลำดับ ต่อมา หากข้อความทั้งสามฉบับไม่ตรงกันผู้วิจัยจะใช้ฉบับหลัก คือฉบับ ช. เป็นข้อนิพนธ์จำลองและเสนอตัวแผกกำกับไว้หาก ข้อความจากทุกฉบับชำรุดหรือผิดพลาด ผู้วิจัยจะเสนอศัพท์ สันนิษฐานที่คิดว่าน่าจะถูกต้อง พร้อมทั้งเสนอตัวแผกกำกับไว้ ทุกครั้ง เมื่อได้ข้อนิพนธ์สถาปนาที่ใกช้เคียงกับฉบับดั้งเดิม มากที่สุดแล้ว ผู้วิจัยจึงจะถอดความจากสำนวนคำประพันธ์ ร้อยกรองเป็นร้อยแก้วอีกครั้งหนึ่ง ในการบันทึกข้อนิพนธ์สถาปนาโคลงมังทรารบเชียงใหม่นี้ ผู้วิจัยได้ปริวรรตเป็นอักษรธรรมล้านนาเพื่อให้ได้โคลงมังทรารบ เชียงใหม่ฉบับอักษรธรรมล้านนาที่น่าจะถูกต้องทั้งทางด้าน สัทศาสตร์ นิรุกติศาสตร์ และจารีตนิยมในการเขียนอักษร ล้านนาอีกด้วย