การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการ เกิดความคิดรวบยอดของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่มี ความรู้พื้นฐานต่างกันเมื่อได้รับการนำเสนอแบบลักษณะชี้บ่ง เฉพาะและแบบลักษณะชี้บ่งเฉพาะรวมกับลักษณะชี้บ่งเสริม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักเรียนชั้นมัธยม ศึกษาปีที่ 1 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2537 โรงเรียน เชียงดาววิทยาคม จำนวน 120 คน แบ่งโดยใช้คะแนนใน วิชาสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต (วิทยาศาสตร์) ระดับชั้น ประถมศึกษาปีที่ 6 เป็นกลุ่มทดลอง 6 กลุ่ม กลุ่มละ 20 คน โดยใช้การวิจัยเชิงทดลองแบบ 2 x 3 แฟคทอเรียล กลุ่ม ทดลองทุกกลุ่มได้รับการนำเสนอลักษณะชี้บ่งตามกำหนด เสร็จแล้วทดสอบหลังเรียนทันทีด้วยแบบทดสอบการเกิด ความคิดรวบยอดที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น จากนั้น วิเคราะห์ความ แปรปรวนสองทางโดยการทดสอบค่าเอฟ ด้วยโปรแกรม SPSS for MS Windows Release 5.0 และเปรียบเทียบ ค่าคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มทดลองที่นำเสนอลักษณะชี้บ่งต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยปรากฎว่า 1. นักเรียนที่ได้รับการนำเสนอแบบลักษณะชี้บ่งเฉพาะ มีความสามารถในการสร้างความคิดรวบยอดได้แตกต่างจากและ สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการนำเสนอลักษณะชี้บ่งเฉพาะรวมกับ ลักษณะชี้บ่งเสริม ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .001 2. ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างแบบการนำเสนอลักษณะชี้บ่ง ความคิดรวบยอดกับระดับคะแนนความรู้พื้นฐานของนักเรียน ที่ ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05