การศึกษาถึงการเปรียบเทียบความหลากหลายของพืช พื้นล่างระหว่างป่าและพื้นที่เพาะปลูกในอุทยานแห่งชาติ ดอยสุเทพ-ปุย ได้มีขึ้นตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2537 พื้นที่ศึกษาทั้ง 5 แห่ง ได้แก่ ป่าดิบเขา พื้นที่ รกร้าง พื้นที่ป่าปลูกยูคาลิปตัส พื้นที่ปลูกสนเต็มวัย และพื้นที่ปลูกสนวัยอ่อน ได้ถูกเลือกการสำรวจชนิดของ พืชพื้นล่าง และการสำรวจปริมาณของพืชพื้นล่างถูกนำมาใช้ ในการเก็บข้อมูลตารางสี่เหลี่ยม (2 x 2 m(2))ได้ถูกจัด ทำขึ้นอย่างถาวร จำนวน 100 ตาราง เพื่อทำการศึกษาพืช พื้นล่าง พืชทุกชนิดที่อยู่ภายในตารางได้ถูกจำแนกชนิดและ ให้คะแนนสำหรับร้อยละของการปกคลุมดิน และให้คะแนน แบบ Domin ทุก ๆ เดือน ได้มีการเก็บตัวอย่างดินเพื่อ วิเคราะห์ถึงเนื้อดิน ร้อยละของสารอินทรีย์ในดิน ความ สามารถในการอุ้มความชื้นของดิน ค่าความเป็นกรดด่าง (pH) สารอาหารในดิน และอื่น ๆ โดยทำการวิเคราะห์ ที่คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ส่วนความชื้น ของดินได้มีการวิเคราะห์ทุก ๆ เดือน จำนวนชนิดที่พบจากการสำรวจชนิดของพืชนั้น สูงกว่า จำนวนชนิดที่พบในการสำรวจปริมาณของพืช จากการสำรวจ ชนิดของพืชพบว่า จำนวนชนิดที่พบในป่าดิบเขา พื้นที่รกร้าง พื้นที่ปลูกยูคาลิปตัส พื้นที่ปลูกสนเต็มวัน และพื้นที่ ปลูกสนวัยอ่อน คือ 174, 105, 86, 102 และ 138 ชนิด ตามลำดับ พืชกลุ่มสมุนไพร (Herbaceous) พบมากที่สุดใน ทุกพื้นที่และมากที่สุดทั้งใน 2 การสำรวจ ความหลากหลาย ทางชนิดของพืช (Hills number N1 และ N2) และความ สม่ำเสมอ (Modified Hills ratio) ของพืชพบว่ามีค่า สูงสุดในป่าดิบเขา (55.91, 35.65 และ 0.63 ตามลำดับ) ส่วนค่าที่ต่ำที่สุดพบในพื้นที่ปลูกสนเต็มวัย (16.46, 6.88 และ 0.38 ตามลำดับ) ความคล้ายกัน (Sorensens Index) ของพื้นที่ปลูกสนทั้งสองเท่ากับ 0.66 ในขณะที่ระหว่าง พื้นที่รกร้าง และพื้นที่ปลูกสนเต็มวัยเท่ากับ 0.46 ส่วน อัตราการเติบโตสัมพันธ์ (RGR) สูงสุดของต้นกล้าเท่ากับ 0.234 ซม. ของการเติบโต/ซม. ของความสูงเริ่มต้น/ปี ในพื้นที่รกร้าง ในขณะที่ค่าต่ำสุดเท่ากับ 0.017 ซม. ของ การเติบโต/ซม. ของความสูงเริ่มต้น/ปี พบได้ในพื้นที่ปลูก สนเต็มวัย ร้อยละของการตายของต้นกล้าพบได้สูงสุดเท่ากับ 15.60% ในพื้นที่สนเต็มวัน ในขณะที่ค่าต่ำสุดคือ 3.27% พบได้ในป่าดิบเขา การวิเคราะห์ข้อมูลแบบ Cluster และ ordination โดยใช้เปอร์เซนต์การปกคลุมและการวิเคราะห์ดินให้ผลไม่ แตกต่างกันมากนัก การวิเคราะห์ Cluster ซึ่งใช้ค่า เฉลี่ยของเปอร์เซนต์การปกคลุมจาก 100 ตารางสี่เหลี่ยม (20 ตาราง จากแต่ละพื้นที่ศึกษา) แสดงให้เห็นถึงความ แตกต่างระหว่าง 3 กลุ่มหลักอย่างชัดเจน กลุ่มแรก คือ ตารางสี่เหลี่ยมที่มาจากพื้นที่ปลูกสนเต็มวัย และพื้นที่ รกร้าง กลุ่มที่ 2 คือ ตารางสี่เหลี่ยมจากพื้นที่ปลูก ยูคาลิปตัสและป่า ส่วนกลุ่มที่ 3 คือ ตารางจากพื้นที่ปลูก สนวัยเต็มวัยและสนวัยอ่อน การทำ ordination แสดง ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ ระหว่างพื้นที่ศึกษาทั้ง 5 โดยพื้นที่ปลูกสนเต็มวัยและปลูกสนวัยอ่อน ค่อนข้างคล้าย คลึงกัน ในขณะที่พื้นที่รกร้างจะมีความคล้ายคลึงกับป่า และพื้นที่ปลูกยูคาลิปตัส จากผลการทดลองดังกล่าวสามารถสรุปได้ว่า เพื่อที่จะ รักษาความหลากหลายทางชีวภาพให้สูงที่สุดในการเพาะปลูก การปลูกสนวัยอ่อนจะได้ผลดีกว่าการปลูกยูคาลิปตัส และ เพื่อให้การฟื้นฟูสภาพป่าเกิดขึ้นได้ดีที่สุด การปลูกสน จึงทำได้ในช่วงต้น ๆ ของการฟื้นฟู แต่หลังจากเวลาผ่านไป ขณะหนึ่ง ต้นสนจะต้องถูกเลือกให้มีการตัดออกบ้าง เพื่อ เปิดโอกาสให้ต้นกล้าของพืชอื่นเติบโตตามธรรมชาติ