ความจริงอภิปรัชญา เป็นปัญหาที่มีการโต้เถียงมา ตั้งแต่สมัยกรีก และเป็นปัญหาที่นักปรัชญาให้ความสนใจ มาถึงสมัยปัจจุบัน สิ่งที่นักปรัชญาต้นหาคำตอบคือความ มีอยู่ของสิ่งที่แท้จริง และธรรมชาติของสิ่งแท้จริง นับตั้งแต่ปรัชญาวิจารณ์ของค้านท์เป็นต้นมา มีผลทำ ให้นักปรัชญาหลายคนมีความเห็นว่า การค้นหาความจริงทาง อภิปรัชญาตามแนวปรัชญากรีกนั้นเป็นไปไม่ได้ แอร์ (Ayer) เป็นนักปรัชญาผู้หนึ่งได้แสดงทรรศนะ ต่ออภิปรัชญาในสมัยแรกเริ่มว่าข้อความทางอภิปรัชญาเป็น สิ่งไร้ความหมาย ต่อมาในสมัยหลัง แอร์กล่าวว่าอภิปรัชญา มีความหมายหากมองในแง่ของการใช้ภาษาสามัญ เนื่องจากทรรศนะดังกล่าวมีอิทธิพลต่อแนวทางการ ศึกษาปรัชญาและบทบาทของปรัชญาในอนาคต การศึกษาวิจัยนี้ จึงมุ่งเพื่อศึกษาถึงเหตุผลของแอร์ในการปฏิเสธอภิปรัชญา บทบาทที่เหมาะสมทางปรัชญา ในทรรศนะของแอร์และบทบาท ของอภิปรัชญาตามความคิดของแอร์ที่มีผลให้เกิดการเปลี่ยน แปลงภารกิจของนักปรัชญา ผลการศึกษาวิจัยทำให้ทราบว่า สิ่งแท้จริงในทรรศนะ ของแอร์จะต้องเป็นสิ่งที่พบได้ในโลกแห่งประสบการณ์ บท บาทของปรัชญาคือการวิเคราะห์ภาษา ภาษาเป็นเครื่องมือที่ ใช้สื่อความหมายข้อเท็จจริงในโลกแห่งผัสสะ ข้อความที่มี ความหมายมีเพียง 2 ประเภท ได้แก่ ข้อความวิเคราะห์ และ ข้อความสังเคราะห์ ความหมายของข้อความสองประเภท นี้ คือความสามารถทดสอบจริงเท็จได้อย่างชัดเจน ข้อความเกี่ยวกับความจริงทางอภิปรัชญา เช่น สารัตถะ (Subtance) ปฐมธาตุ (First principle) สัตตะ (Being) และ สิ่งสัมบูรณ์ (Absolute) ไม่อาจ ทดสอบได้ด้วยประสาทสัมผัส และมิได้ชี้ให้เห็นถึงข้อเท็จ จริงแต่ประการใด ความรู้ที่แท้จริงในทรรศนะของแอร์ คือความรู้ เรื่องความเป็นจริงทั้งหมดที่รับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัส ข้อความที่มีความหมาย และสามารถพิสูจน์ว่าเป็นจริงได้ ตัวอย่างเช่น "มีภูเขาอยู่บนด้านหนึ่งของดวงจันทร์" แต่ ข้อความทางอภิปรัชญาที่ว่า "มีสิ่งแท้จริงอยู่เหนือโลก ปรากฏการณ์เป็นข้อความไม่มีความหมาย เพราะว่าเมื่อ อยู่เหนือโลกปรากฏการณ์ก็ไม่รู้จะไปหาข้อเท็จจริงจาก อะไร ทำนองเดียวกัน ข้อความทางอภิปรัชญา เช่น ปฐมธาตุมีจริงก็ไม่อาจชี้ให้รับรู้ทางประสาทสัมผัส ได้เหมือนสิ่งที่เป็นวัตถุ เช่น ต้นไม้หรือเก้าอี้ ดังนั้น ข้อความทางอภิปรัชญาซึ่งกล่าวถึงการมีอยู่ของ ปฐมธาตุจึงไร้ความหมาย และเป็นความผิดพลาดในการ ใช้ภาษา แม้ว่าในสมัยหลังแอร์ยอมรับว่าข้อความทางอภิปรัชญา มีความหมายได้ในแง่การใช้ภาษาสามัญ แต่ข้อความนั้นยัง ไม่มีหลักฐานยืนยันเพียงพอที่จะทดสอบความจริงได้อย่าง ชัดเจน แอร์ต้องการให้นักปรัชญาเข้าใจข้อความตรรกะของ วิทยาศาสตร์ (propositions of science) เพื่อจะได้ มีส่วนในการสร้างความก้าวหน้าทางความรู้ของมนุษย์ เพราะ ว่าเมื่อนักปรัชญาวิเคราะห์ความหมายของข้อความตรรกะของ วิทยาศาสตร์ทั้งที่เป็นทฤษฎีและสมมติฐาน และเข้าใจแจ่ม แจ้งก็จะสามารถสร้างสมมติฐานต่อไปได้อีก ความรู้ของ มนุษย์ก็จะเติบโตยิ่ง ๆ ขึ้นไป ผู้วิจัยเห็นด้วยกับนักปรัชญาสมัยปัจจุบันหลายคน ที่ว่า บทบาทของปรัชญาไม่ควรจำกัดอยู่เพียงการวิเคราะห์ ภาษาเท่านั้น เพราะว่าความแตกต่างกันระหว่างภาษาและ โลกที่แท้จริงก็ยังมีอยู่ แต่เรายอมรับว่ามีความจริงบาง อย่างเป็นจริงในตัวเองอยู่เบื้องหลังโลกปรากฏการณ์ ซึ่งอาจพิสูจน์ว่ามีอยู่จริงและมีความหมายด้วยประสบการณ์ ตรงอีกระดับหนึ่งซึ่งในทางปรัชญาเรียกว่า การหยั่งรู้ ภายใน (intuition) ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องพ้นไปจากการ รับรู้ด้วยประสาทสัมผัสทั้ง 5 อย่างสิ้นเชิง