การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของ การติดต่อสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่มีต่อความวิตกกังวลทาง สังคม และความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพระหว่าง บุคคลของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักเรียนระดับชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 2 และมัธยมศึกษาปีที่ 3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2537 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จำนวน 24 คน ซึ่งเป็นนักเรียนที่มีคะแนนความวิตกกังวล ทางสังคมสูง และมีความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพ ระหว่างบุคคลต่ำ แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 1 กลุ่ม คลุ่มควบคุม 1 กลุ่ม กลุ่มละ 12 คน กลุ่มทดลองได้รับการฝึกทักษะ การติดต่อสัมพันธ์ระหว่างบุคคล จำนวน 12 ครั้ง ครั้งละ 1 - 1 1/2 ชั่วโมง ติดต่อกันเป็นเวลา 6 สัปดาห์ ส่วน กลุ่มควบคุมไม่ได้รับการฝึก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบบุคลิกภาพ SAD แบบสอบถามการสร้าง สัมพันธภาพระหว่างบุคคล แบบประเมินพฤติกรรมนักเรียน โดยอาจารย์ประจำชั้น แบบประเมินพฤติกรรมนักเรียนโดย เพื่อน และแบบสำรวจความคิดเห็นของตนเองต่อการฝึกทักษะ การติดต่อสัมพันธ์ระหว่างบุคคล การวิเคราะห์ข้อมูล ใช้ วิธีการของวิลคอกซัน (The Wilcoxon Matched - Pairs Signed Ranks Test) และ แมน - วิทนีย์ (The Mann- Whitney U Test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนที่ได้รับการฝึกทักษะการติดต่อ สัมพันธ์ระหว่างบุคคล มีความวิตกกังวลทางสังคมลดลงอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. นักเรียนที่ได้รับการฝึกทักษะการติดต่อสัมพันธ์ ระหว่างบุคคล มีความวิตกกังวลทางสังคมต่ำกว่านักเรียน ที่ไม่ได้รับการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. นักเรียนที่ได้รับการฝึกทักษะการติดต่อสัมพันธ์ ระหว่างบุคคล มีการสร้างสัมพันธภาพระหว่างบุคคลดีขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4. นักเรียนที่ได้รับการฝึกทักษะการติดต่อสัมพันธ์ ระหว่างบุคคล มีการสร้างสัมพันธภาพระหว่างบุคคลดีกว่า นักเรียนที่ไม่ได้รับการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01