ได้มีการศึกษาผลของสภาพการปลูกและการจัดการหลังการ เก็บเกี่ยวที่มีต่อคุณภาพในการบริโภคและการแปรรูปของมันฝรั่ง พันธุ์เคนนีเบค พันธุ์แอตแลนติค และพันธุ์ฝาง 60 ใช้ระยะ ปลูก 25x60 ซม. และ 25x90 ซม. เก็บเกี่ยวเมื่ออายุ 75 และ 90 วันตามลำดับ หัวมันฝรั่งที่เก็บเกี่ยวได้ถูกนำมาผึ่ง รักษาผิวเป็นเวลานาน 7 และ 14 วัน ก่อนนำไปทดสอบคุณภาพ ในการประกอบอาหารและการแปรรูป รวมทั้งนำไปทดลองเก็บ รักษาที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลานาน 12 สัปดาห์ ในฤดูหนาว การทดลองกระทำที่สถานีทดลองพืชสวนฝาง อำเภอฝาง จังหวัด เชียงใหม่ ระดับความสูง 500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และที่ ดอยปู่หมื่น อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ระดับความสูง 1300 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2534 ถึงเดือนพฤษภาคม 2535 ในฤดูฝนทดลองที่ดอยปู่หมื่นแห่งเดียว ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ถึงเดือนพฤศจิกายน 2535 ผลการทดลองในฤดูหนาว เขตพื้นที่ราบ ปรากฎว่า พันธุ์ แอตแลนติค มีน้ำหนักแห้งของลำต้น ใบ และหัวมากที่สุด แต่ ในเขตพื้นที่สูง มันฝรั่งทั้ง 3 พันธุ์ มีน้ำหนักแห้งไม่แตกต่างกัน ส่วนในฤดูฝน เขตพื้นที่สูง พันธุ์ฝาง 60 มีน้ำหนักแห้งของ ลำต้นและใบมากที่สุด แต่มีน้ำหนักแห้งหัวน้อยกว่าพันธุ์ แอตแลนติค ระยะปลูกไม่มีผลต่อน้ำหนักแห้งของต้นมันฝรั่ง แต่ระยะปลูก 25x60 ซม. ให้ดัชนีพื้นที่ใบและอัตราการ สะสมน้ำหนักแห้งต่อพื้นที่ดิน มากกว่าการใช้ระยะปลูก 25x90 ซม. ผลผลิตของมันฝรั่งทั้ง 3 พันธุ์ แตกต่างกันในแต่ละฤดู และสถานที่ปลูก ในฤดูหนาว พันธุ์ฝาง 60 ให้ผลผลิตสูงสุด เมื่อปลูกในเขตพื้นที่ราบ แต่ในเขตพื้นที่สูง พันธุ์ฝาง 60 ให้ ผลผลิตต่ำกว่าพันธุ์แอตแลนติค และพันธุ์เคนนีเบค ส่วนใน ฤดูฝน ซึ่งเป็นการปลูกนอกฤดูในสภาพพื้นที่สูง พบว่าพันธุ์ ฝาง 60 ให้ผลผลิตสูงกว่าอีกสองพันธุ์ ระยะปลูกและอายุ เก็บเกี่ยวมีอิทธิพลต่อผลผลิต ระยะปลูก 25x60 ซม. ให้ ผลผลิตสูงกว่าระยะปลูก 25x90 ซม. อายุเก็บเกี่ยว 90 วัน สามารถเพิ่มผลผลิตต่อไร่ของมันฝรั่งทั้ง 3 พันธุ์ เปรียบ เทียบการเก็บเกี่ยวเมื่ออายุ 75 วัน มันฝรั่งทั้ง 3 พันธุ์ ที่ปลูกในช่วงฤดูฝน ให้ค่าความถ่วงจำเพาะและปริมาณ น้ำหนักแห้งของหัว ต่ำกว่าที่ปลูกในฤดูหนาว การเก็บเกี่ยว เมื่อมันฝรั่งมีอายุมากขึ้น สามารถเพิ่มค่าความถ่วงจำเพาะ และปริมาณน้ำหนักแห้งของหัว นอกจากนี้ยังพบว่าพันธุ์แอตแลนติค มีค่าความถ่วงจำเพาะและปริมาณน้ำหนักแห้งสูงกว่าพันธุ์ เคนนีเบค และพันธุ์ฝาง 60 ผลการทดสอบคุณภาพในการประกอบอาหารและการแปรรูป หลังการผึ่งรักษาผิวนาน 7 และ 14 วัน พบว่าระยะเวลาผึ่ง รักษาผิวไม่มีผลต่อสีของมันฝรั่งที่ประกอบอาหารและแปรรูป แต่มันฝรั่งที่เก็บเกี่ยวอายุ 90 วัน เมื่อนำไปแปรรูปเป็น มันฝรั่งทอดแบบแผ่น และมันฝรั่งทอดแบบแท่งมีสีเหลืองอ่อน กว่ามันฝรั่งที่เก็บเกี่ยวอายุ 75 วัน นอกจากนี้พบว่าหลัง การแปรรูป มันฝรั่งที่ปลูกในเขตพื้นที่ราบมีสีเหลืองอ่อน กว่ามันฝรั่งที่ปลูกในเขตพื้นที่สูง ส่วนคุณภาพในการประกอบ อาหารของมันฝรั่งทั้ง 3 พันธุ์นี้ พบว่าไม่แตกต่างกันทั้งสี และความแน่นเนื้อ ผลการทดลองเก็บรักษาหัวมันฝรั่งที่อุณหภูมิห้องเป็น เวลานาน 12 สัปดาห์ พบว่าหัวมันฝรั่งจากการปลูกในฤดูฝน มีการสูญเสียน้ำหนักและการเน่าเสียมากกว่า แต่มีเปอร์เซ็นต์ การงอกหน่อต่ำกว่ามันฝรั่งที่ปลูกในฤดูหนาว การเก็บเกี่ยว มันฝรั่งเมื่ออายุ 75 วัน มีเปอร์เซ็นต์การสูญเสียน้ำหนัก และการเน่าเสียของหัวมันฝรั่งมากกว่าอายุเก็บเกี่ยว 90 วัน แต่ระยะเวลาผึ่งรักษาผิวนาน 14 วัน ช่วยชะลอ การสูญเสียน้ำหนักและการเน่าเสียของมันฝรั่งที่เก็บเกี่ยว ก่อนดังกล่าว