ได้มีการออกแบบโครงสร้างของอะลิฟาติกพอลิเอสเทอร์ หลายชนิดที่เป็นวัสดุที่มีศักยภาพในการสลายตัวทางชีวภาพ สำหรับนำไปประยุกต์ใช้ในทางการแพทย์ โดยการพยายามที่จะ เพิ่มความยืดหยุ่นของสายโซ่ของพอลิ-พารา-ไดออกซาโนน ซึ่ง เป็นไหมละลายเชิงพาณิชย์ชนิดโมโนฟิลาเมนท์ (ชื่อทางการค้า พีดีเอส) โดยไม่มีตัวทำละลาย พอลิเอสเทอร์เหล่านี้ถูก สังเคราะห์โดยกระบวนการพอลิเมอร์ไรเซชั่นแบบชั้น (หรือ ควบแน่น) ของมอนอเมอร์ต่อไปนี้ ไดออล: เอธิลีน ไกลคอล และไดเอธิลีน ไกลคอล

ไดแอซิด/ไดเอสเทอร์: ออกซาลิก แอซิด, มาโลนิก แอซิด, ซักซินิก แอซิด และ ไดเอธิล เอสเทอร์ของกรดเหล่านี้ ตัวเร่งปฏิกิริยาที่ใช้ คือ สแทนนัส ออคโตเอท และ พารา-ทอลูอีน ซัลโฟนิก แอซิด ในบาง กรณีได้มีการติดตามจลนศาสตร์และหาค่าคงที่อัตราอันดับสอง ของปฏิกิริยาเอสเทอริฟิเคชัน ผลิตภัณฑ์ที่ได้ถูกทำให้ บริสุทธิ์ และหาลักษณะเฉพาะตามโครงสร้างทางเคมี (อินฟรา เรดสเปคโตรสโคปี), น้ำหนักโมเลกุล (การวิเคราะห์หมู่ สุดท้าย, การวัดความดันไอออสโมติก) และสมบัติทางความร้อน (ดิฟเฟอร์เรนเชียลสแกนนิ่ง คาลอริเมตรี, ดีเอสซี, และ เทอร์โมกราวิเมตรี, ทีจี) ส่วนใหญ่พบว่าพอลิเมอร์ที่ได้ จะเป็นของแข็งมีน้ำหนักโมเลกุลและจุดหลอมเหลวต่ำ พอลิเมอร์สองชนิดที่แสดงความเป็นไปได้มากที่สุดจากพอลิ เมอร์เหล่านี้และถูกเลือกมาเพื่อการศึกษาการสลายตัวทาง ชีวภาพภายนอกร่างกาย คือ พอลิ(เอธิลีน ซัคซิเนต), พีอีเอส, และพอลิ(ไดเอธิลีน ไกลคอล มาโลเนต), พีดีอีจี เอ็มแอล ในช่วงเวลา 12 สัปดาห์ของการแช่ในสารละลาย ฟอสเฟตบัปเฟอร์ที่มีพีเอชของร่างกาย 7.40 และอุณหภูมิ 37.0 องศาเซลเซียส พบว่าทั้งพีอีเอสและพีดีอีจีเอ็มแอลมี ขอบเขตของน้ำหนักที่หายไปน้อยกว่า 20% และไม่มีข้อบ่ง ชี้อย่างแน่นอนถึงเวลาที่จะมีการหยุดของการหายไปของน้ำหนัก ในขณะที่พอลิเมอร์ที่สังเคราะห์ขึ้นมานี้ยังมีสมบัติห่าง ไกลต่อการเป็นไหมละลายชนิดใหม่ที่ต้องการ แต่อย่างไรก็ตาม ผลที่ได้จากการศึกษานี้ได้เน้นและเป็นแนวทางที่อาจจะสามารถ ลดความยุ่งยากที่เกี่ยวข้องในการสังเคราะห์พอลิเมอร์เหล่า นี้ในภายหน้า