รายงานการค้นคว้าแบบอิสระฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาระบบการปกครองของไทยและความเป็นมาของ ผู้ว่าราชการจังหวัด รวมทั้งศึกษาสถานภาพ บทบาท อำนาจ หน้าที่ และความรับผิดชอบของผู้ว่าราชการจังหวัดตาม กฎหมายจากอดีตจนถึงปัจจุบัน เพื่อให้ได้เห็นถึงปัญหาและ ข้อจำกัดในการบริหารงานของผู้ว่าราชการจังหวัดตามอำนาจ หน้าที่ จากการศึกษาครั้งนี้ พบว่า: 1. ผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นตำแหน่ง ที่มีความสำคัญ มากในการบริหารราชการของไทยตั้งแต่สมัยโบราณ จนถึง ปัจจุบัน 2. ผู้ว่าราชการจังหวัดมีบทบาทและอำนาจหน้าที่ แตกต่างกันในแต่ละยุคของการปกครองตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย สมัยกรุงศรีอยุธยา สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น สมัยปฏิรูป การปกครองในรัชสมัยของรัชกาลที่ 5 สมัยเปลี่ยนแปลงการ ปกครอง พ.ศ.2475 จนถึงสมัยปัจจุบัน 3. สถานภาพของผู้ว่าราชการจังหวัด ตั้งแต่สมัย โบราณจนถึงปัจจุบัน ซึ่งเป็นตัวแทนของการบริหารราชการ ส่วนกลางที่จะไปใช้อำนาจบริหารในส่วนภูมิภาค อันเป็น ส่วนหนึ่งของการแบ่งอำนาจการปกครอง (Deconcentration) ของการบริหารราชการส่วนกลาง 4. การบริหารราชการในเขตจังหวัดของผู้ว่าราชการ จังหวัด มีปัญหาและปัจจัยที่เป็นอุปสรรคต่อการใช้อำนาจ หน้าที่หลายประการที่สำคัญพอสรุปได้ดังนี้ คือ4.1 เอกภาพในการบังคับบัญชาของผู้ว่าราชการจังหวัด ไม่มี4.2 ปัญหาเรื่องผู้ว่าราชการจังหวัดขาดอำนาจที่ เหมาะสมในการบริหารราชการจังหวัด4.3 ผู้ว่าราชการจังหวัดขาดอำนาจที่เพียงพอในการแก้ ปัญหาที่เกิดจากการปฏิบัติงานของรัฐวิสาหกิจต่าง ๆ ในจังหวัด4.4 ผู้ว่าราชการจังหวัดไม่มีอำนาจที่แท้จริง ในการ สั่งการให้ข้าราชการในจังหวัดปฏิบัติงานให้ถูกต้องตาม กฎหมาย ระเบียบ ข้อบังคับของกระทรวง ทบวง กรม มติของ คณะรัฐมนตรี หรือการสั่งการของนายกรัฐมนตรี4.5 บทบาทในการประสานงานของผู้ว่าราชการจังหวัด ยังไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร4.6 การจัดปัจจัยในการบริหารไม่เหมาะสมกับคุณภาพ และปริมาณงานของจังหวัด 5. ในการศึกษาครั้งนี้ ผู้วิจัยได้ให้ข้อสรุปและข้อ เสนอแนะว่า ควรปรับปรุงแก้ไขกฎหมาย ระเบียบ ข้อบังคับ ต่าง ๆ เพื่อให้ผู้ว่าราชการจังหวัดสามารถบริหารงานได้ อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลบนพื้นฐานของหลักเอกภาพ ในการบังคับบัญชา และหลักการกระจายอำนาจการปกครอง อย่างแท้จริง