การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความทุกข์ ทรมานและปัจจัยที่ก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานในผู้ป่วย ระหว่างใช้เครื่องช่วยหายใจ เปรียบเทียบระดับความทุกข์ ทรมานและปัจจัยที่ก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานระหว่างใช้ เครื่องช่วยหายใจ ระหว่างผู้ป่วยที่คาท่อทางเดินหายใจ และใช้เครื่องช่วยหายใจเป็นระยะเวลา 1-5 วัน กับมากกว่า 5 วัน กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยทั้งเพศหญิงและชาย ซึ่งรับ ไว้รักษาในแผนกอายุรกรรม และศัลยกรรมของ โรงพยาบาล มหาราชนครเชียงใหม่จำนวน 110 คน ทำการเลือกกลุ่มตัวอย่าง ตามเกณฑ์ที่กำหนด เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบ สัมภาษณ์ ประกอบด้วยแบบบันทึกข้อมูลทั่วไปของผู้ป่วย มาตรวัดและแบบบันทึกระดับความทุกข์ทรมาน และแบบสัมภาษณ์ ปัจจัยที่ก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานในผู้ป่วยระหว่างใช้ เครื่องช่วยหายใจ หาความเที่ยงตรงด้านเนื้อหาโดยให้ผู้ ทรงคุณวุฒิตรวจสอบ และนำไปทดสอบได้ค่าสัมประสิทธิ์ความ เชื่อมั่นของครอนบาคเท่ากับ 0.90 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการ แจกแจงความถี่ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า 1. ระดับความทุกข์ทรมานในผู้ป่วยระหว่างใช้เครื่อง ช่วยหายใจมีความทุกข์ทรมานในระดับมาก 2. ปัจจัยที่ก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานในผู้ป่วย ระหว่างใช้เครื่องช่วยหายใจด้านกิจกรรมการรักษาพยาบาล เมื่อจำแนกแต่ละปัจจัยเป็นรายข้อ พบว่าการสื่อสารกับ ผู้อื่นได้ยากการเจ็บปวดจากการใส่สายดูดเสมหะที่รุนแรง การเจ็บคอจากการใส่และคาท่อทางเดินหายใจ และการเคลื่อน ไหวได้จำกัดจากการคาท่อทางเดินหายใจ ก่อให้เกิดความทุกข์ ทรมานมาก ส่วนการมีอุปกรณ์การรักษาพยาบาลติดตัวมากทำให้ เคลื่อนไหวได้จำกัด การปวดเมื่อจากท่านอนไม่เหมาะสม การ เหนื่อยจากการดูดเสมหะซ้ำ ๆ การอึดอัดและเหนื่อยจากการดูด เสมหะนานในแต่ละครั้ง การผูกแขน ขาไว้กับเตียงทำให้ เคลื่อนไหวได้จำกัด และการเจ็บจมูกหรือมุมปากจากการดึง รั้งของท่อทางเดินหายใจขณะเคลื่อนไหว ก่อให้เกิดความทุกข์ ทรมานปานกลาง 3. ผู้ป่วยที่คาท่อทางเดินหายใจและใช้เครื่องช่วยหาย ใจเป็นระยะเวลามากกว่า 5 วัน มีระดับความทุกข์ทรมานมาก กว่าผู้ป่วยที่คาท่อทางเดินหายใจเป็นระยะเวลา 1-5 วัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4. ผู้ป่วยที่คาท่อทางเดินหายใจและใช้เครื่องช่วยหาย ใจเป็นระยะเวลามากกว่า 5 วัน มีค่าเฉลี่ยของคะแนนปัจจัย ที่ก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานจากการใส่และคาท่อทางเดินหาย ใจ การดูดเสมหะ การเจาะเลือดเพื่อวิเคราะห์แกสในเลือดแดง และการหย่าหรือเลิกใช้เครื่องช่วยหายใจ มากว่าผู้ป่วยที่ คาท่อทางเดินหายใจเป็นระยะเวลา 1-5 วัน อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 และ .01 ตามลำดับ