การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงระดับความ วิตกกังวลของผู้ติดเชื้อ เอช ไอ วี และผลของการให้คำปรึกษา แบบกลุ่ม ในการลดความวิตกกังวลของผู้ติดเชื้อ เอช ไอ วี กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ติดเชื้อ เอช ไอ วี ที่เป็นสมาชิกของกลุ่ม มิตรภาพหญิง จำนวน 7 คน ส่วนกลุ่มควบคุมเป็นผู้ติดเชื้อ เอช ไอ วี ที่เป็นสมาชิกของศูนย์เพื่อนชีวิตใหม่ จำนวน 8 คน วิธีการดำเนิน การกลุ่มเป็นแบบกลุ่มต่อเนื่องรายสัปดาห์ โดยพบกันสัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 2 ชั่วโมง รวมทั้งสิ้น 8 ครั้ง มีผู้วิจัยเป็น ผู้นำกลุ่ม ส่วนกลุ่มควบคุมให้ดำเนินชีวิตตามปกติ เครื่องมือ ที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) แบบวัดความวิตกกังวลขณะเผชิญของ สปีลเบอร์เกอร์ 2) แบบสัมภาษณ์ความรู้สึกและความคิดเห็น ภายหลังการเข้ากลุ่ม 3) โปรแกรมการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม การวิจัยนี้มีสมมุติฐานการวิจัยว่าผู้ติดเชื้อ เอช ไอ วี เป็นผู้ที่ มีความวิตกกังวลสูง และความวิตกกังวลของผู้ติดเชื้อ เอช ไอ วี หลังการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มจะลดลง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ วิธีทดสอบความแตกต่างของคะแนนความวิตกกังวล ก่อนและ หลังการทดลอง โดยใช้สถิติทดสอบวิลคอกซันจับคู่เครื่องหมาย ตำแหน่ง ส่วนการวิเคราะห์ความแตกต่างของคะแนนที่เปลี่ยน แปลงระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ใช้สถิติทดสอบแมนวิทนีย์ยู ผลการวิจัยพบว่า ผู้ติดเชื้อ เอช ไอ วี เป็นผู้ที่มีความ วิตกกังวลสูง และคะแนนความวิตกกังวลของผู้ติดเชื้อ เอช ไอ วี ภายหลังการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มลดลงกว่าก่อนเข้ากลุ่มอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ส่วนคะแนนที่เปลี่ยนแปลงของกลุ่ม ทดลองมีมากกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001