การศึกษาพุทธวิธีจูงใจในพระสุตตันตปิฎกนี้ เป็นการวิจัยเอกสาร มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์วิธีจูงใจในการสอนของพระพุทธเจ้าที่ปรากฎในพระสุตตันตปิฎก เรื่องกรณีศึกษา 300 กรณี โดยอาศัยหน้าที่ของครูในการจูงใจนักเรียน4 หน้าที่ตามแนวคิดของ De Cecco และ Crawford เป็นกรอบในการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า 1. การกระตุ้นให้ตื่นตัว บุคลิกภาพภายนอกของพระพุทธเจ้ากระตุ้นผู้เรียนให้ตื่นตัวในการสอนทรงใช้วจนโวหารที่มีความหมายในตัวเอง ลึกซึ้ง ใช้อุปมาอุปมัยอธิบายสิ่งที่เป็นนามธรรมให้เห็นเป็นรูปธรรม และใช้สื่อการสอนที่หาได้ง่ายมีอยู่ใกล้ตัวและมีความหมายตรงตามเนื้อหาที่ต้องการสอนเป็นเครื่องจูงใจ 2. การทำให้เกิดความคาดหวัง บุคลิกภาพภายในคือคุณธรรมของความเป็นครูช่วยให้ผู้เรียนเกิดศรัทธา มีความเชื่อมั่น สร้างความคาดหวังให้มีกำลังใจที่จะเรียน ในการสอนทรงเล่านิทานชาดก การบำเพ็ญบารมีของพระองค์เพื่อสร้างความคาดหวัง 3. การใช้เครื่องล่อ ทรงใช้การชมเชย ยกย่องคุณความดีและความสามารถและให้สิทธิพิเศษเพื่อให้มั่นใจในการกระทำและความสามารถของตนเองส่วนเครื่องล่อที่สำคัญที่สุดในพระพุทธศาสนาคือ พระนิพพาน ความดับกิเลส 4. การให้รักษาวินัย นอกจากการบัญญัติพระวินัย ทรงใช้การตำหนิ ประณาม(ขับไล่) และไม่อบรมสั่งสอน แต่ก็เป็นไปเพื่อให้รู้สึกและสำนึกตัวเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยของหมู่คณะเท่านั้น