การศึกษาค้นคว้าแบบอิสระครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกพลัยโอเมตริกเทคนิคRim Jumps และ Split Squat Jump ที่มีต่อแรงเหยียดขาและความสามารถในการกระโดดของนักกีฬาวอลเลย์บอล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิง โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพที่เข้าร่วมแข่งขันกีฬานักเรียน นักศึกษา เขตการศึกษา 8 ครั้งที่ 24 จำนวน 2 กลุ่ม ๆ ละ 6 คน ผลการศึกษาพบว่า 1. ภายหลังการฝึกพลัยโอเมตริกด้วย 2 เทคนิค คือ Rim Jumps และ Split Squat Jump เป็นเวลา 8 สัปดาห์ นักกีฬาทั้ง 2 กลุ่มมีกำลังของกล้ามเนื้อขาเพิ่มขึ้นและสามารถกระโดดได้สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ P < 0.05 2. ภายหลังการฝึก นักกีฬากลุ่มที่ฝึกพลัยโอเมตริกเทคนิค Rim Jumps มีการเพิ่มแรงเหยียดขาและความสามารถในการกระโดดสูงไม่ต่างจากนักกีฬากลุ่มที่ฝึกพลัยโอเมตริกเทคนิค Split Squat Jump(p < 0.05) 3. แรงเหยียดขาและความสามารถในการกระโดดสูงของนักกีฬากลุ่มที่ฝึกพลัยโอเมตริกเทคนิคRim Jumps ไม่มีความสัมพันธ์กัน (r = -0.324, p > 0.05) ในขณะที่นักกีฬากลุ่มที่ฝึกพลัยโอเมตริกเทคนิค Split Squat Jump มีความสัมพันธ์กันระหว่างแรงเหยียดขาและความสามารถในการกระโดดสูงอยู่ในระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.899 , p < 0.05) สรุปได้ว่า นักกีฬาวอลเลย์บอลสามารถเลือกฝึกพลัยโอเมตริกโดยใช้เทคนิคใดเทคนิคหนึ่งก็ได้ในการพัฒนาแรงเหยียดขาและความสามารถในการกระโดดสูง อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีความชัดเจนในเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างแรงเหยียดขาและความสามารถในการกระโดดสูง ในการฝึกของแต่ละกลุ่มจึงควรทำการศึกษาต่อไป